Monday, June 11, 2012

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ


Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία είναι:
Αυτόχθων: Διότι αυτή διεμορφώθη θεολογικώς και λατρευτικώς «φυσικώ τω τρόπω» μέσα από τις χιλιετίες στον πολύ συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, όπου έζησε και μεγαλούργησε το ελεύθερο Ελληνικό Έθνος, όντας μία ιδιαίτερη και μοναδική Θρησκεία, σύμφυτος με όλα τα στοιχεία της Ελληνικότητος και απολύτως σύμφωνη με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πατρίδος και μητρίδος γής των Ελλήνων, καθώς και με την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων που την κατοίκησαν, δηλαδή των Ελλήνων.
Φυσική: Διότι δεν έχει ιδρυθεί υπό ενός ανθρώπου αλλ’ αντιθέτως η Θεολογία και η Λατρευτική της διεμορφώθησαν «φυσικώ τω τρόπω» και λογικώς, διά μέσου πολλών χιλιετιών συστηματικής παρατηρήσεως του Κόσμου και συνεχούς εξασκήσεως στην εγγύτητα προς τους Θεούς υπό αμετρήτων πνευματικών και καλλιεργημένων ανθρώπων, υψηλοτάτου διανοητικού επιπέδου, αφού άλλωστε εκείνοι και μόνον εκείνοι εθεμελίωσαν και ανέπτυξαν το Ελληνικό πολιτισμικό θαύμα. Ως τέτοια, δηλαδή Φυσική, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία εσεβάσθη πάντοτε και εξακολουθεί να σέβεται όλες τις προγενέστερες παραδόσεις, πεποιθήσεις και πρακτικές αυτής, πλην όμως, χωρίς να είναι αιχμάλωτος «ορθοδοξιών» και «ιερών γραφών», παραμένει αυτή δυναμική και εξελισσομένη και ποτέ δεν ευρίσκεται εις αναντιστοιχία προς το εκάστοτε ηθικό, γνωστικό και εν γένει πολιτισμικό περιβάλλον των θρησκευτών της.
Προαιώνια: Διότι η λατρεία αυτής ασκείται από αρχαιοτάτων χρόνων, οι οποίοι χάνονται στην αχλύ της απωτάτης προϊστορίας, έως και σήμερα και συνεπώς είναι αρχαιοτέρα από κάθε άλλη «γνωστή» ή μη γνωστή Θρησκεία της πατρίδος μας.
Οργανική: Διότι αυτή δεν αποτελεί διαχωρισμένη Θρησκεία, ούτε υπηρετείται από επαγγελματικό ιερατείο, αλλά από αρχαιοτάτων χρόνων έως και σήμερον, αποτελεί απλό οργανικό τμήμα της όλης πολιτικής και πολιτισμικής υποστάσεως των κοινοτήτων των Ελλήνων Εθνικών. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία είναι παρούσα στην Φιλοσοφία, την Τέχνη, το Θέατρο, την Μουσική, την Όρχηση ή σε αυτή την ίδια την πολιτική και κοινωνική καθημερινή Πράξη («Έθος»), τα οποία στο σύνολο αποτελούν αυτό που αποκαλούμε Παράδοση.
Πολυθεϊστική: Διότι δέχεται τον φυσικό νόμο της υποχρεωτικής πολλαπλότητος τού Είναι. Ο «αναδυθείς αφ’ εαυτού» Κόσμος αποτελεί την μόνη υπαρκτή πραγματικότητα, το Όντως Ον. Το (όποιο) δημιουργικό αίτιο βρίσκεται εντός του Κόσμου, οι δε Θεοί, όντα και όχι πρόσωπα, αποτελούν αθάνατα οργανικά τμήματα αυτού, με αποστολή τους την διατήρηση της θαυμαστής του ευταξίας.
Ιστορικώς και κοινωνικώς γνωστή: Διότι ως το κυριότερο συστατικό του αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού, είναι με την αρχαία επίσημη πολιτειακή μορφή της, γνωστή σε κάθε πεπαιδευμένο άνθρωπο της γης, το ίδιο και με την σημερινή της μορφή τουλάχιστον σε όλους τους ασχολούμενος με τα πολιτισμικά και θρησκευτικά πράγματα μετά την δημόσια επανεμφάνισή της, ως έχουσα φανερά τα νομιζόμενα («δόγματα») αυτής, καθώς και εκθέτουσα δημοσίως την λατρεία και τα διδάγματα της, για δε την διάδοσή της δεν χρησιμοποιεί μέσα ανελεύθερα και μάλιστα αντίθετα προς το ελεύθερο πνεύμα της ανεξιθρησκίας.
Ζώσα: Διότι παρά τους εξοντωτικούς διωγμούς που υπέστη, με αποτέλεσμα να περάσει σε υποχρεωτικό καθεστώς αφανείας, σε χρονικά σημεία διαφορετικά ανά περιοχή, κυρίως ανάμεσα στον 5ο και τον 10ο αιώνα μετά την απαρχή της χριστιανικής χρονολογήσεως, πάντοτε απέδειξε έκτοτε, αυτήν την διαχρονική και ιστορικώς τεκμηριωμένη συνεχή ύπαρξή της κάθε φορά, που οι γενικότερες συνθήκες επέτρεψαν την δημοσία έκφραση αυτής.
Εθνική: Διότι αναγνωρίζει το δικό της ιδιαίτερο Εθνικό Πάνθεον και το δικό της ιδιαίτερο σώμα κοσμογονικών αφηγήσεων, αντανακλά δε αποκλειστικώς την Κοσμοαντίληψη, τον Τρόπο και την Παράδοση του Έθνους των Ελλήνων από τη απώτατη αρχαιότητα έως την εποχή που αυτό υπέστη διωγμούς από την ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
(Πηγή: Το Υπόμνημα των Ελλήνων Εθνικών προς την Ελληνική Πολιτεία για την θεσμική αναγνώριση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας)






ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ


ΤΟ ΟΝΤΩΣ ΟΝ



Η πιο σημαντική  έννοια για εμάς τους ‘Ελληνες είναι το «’Όντως Ον», δηλαδή το αληθινό και όλο Ον. (5)

Το «’Όντως Ον» είναι αγέννητο και αιώνιο («ουκ έχει αρχήν, ουδέ τελευτήν»), μία  δεδομένη και άφθαρτη ολότητα που απλώς φιλοξενεί μέσα της μία ατελείωτη αλλαγή μορφών και καταστάσεων.



Το «’Όντως Ον» είναι μοναδικό, ομοιογενές, ακίνητο, άπειρο και τέλειο. Τα δύο τελευταία χαρακτηριστικά του δεν έρχονται σε σύγκρουση με το ότι αυτό είναι ποσοτικά δεδομένο και εξελισσόμενο στο εσωτερικό του. Το «’Όντως Ον» αποτελεί αξιωματικός την εκάστοτε εικόνα της  απειροσύνης και τελειότητας, αφού τίποτε δεν υπάρχει έξω από αυτό ώστε, συγκρινόμενο, να κριθεί «πεπερασμένο» και ατελές».



Εξαιτίας του ότι τίποτε δεν υπάρχει έξω από το «’Όντως Ον» αυτό, επίσης αξιωματικός, ταυτίζεται με  την Θεότητα. Εδώ εμείς οι ‘Ελληνες διαφέρουμε από τις λεγόμενες «αβρααμικές» θρησκείες (δηλαδή τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και τον Ισλαμισμό), που θέλουν τον δικό τους υποτιθέμενο Θεό πριν και έξω (6) από το αληθινό και όλο Ον, το οποίο προσπαθούν βέβηλα να υποβιβάσουν σε «κτίσμα» και «πλάση».

Κάθε τι που υπάρχει (7)  ή υφίσταται (7),  βρίσκεται μέσα στο «’Όντως Ον» και μοιράζεται την δική του σταθερή και αναλλοίωτη Ουσία (9).

{ (5) Η λέξη << ον >> είναι η ουδετέρου γένους μετοχή του ρήματος << ειμί >> , δηλαδή << είμαι >>.
<< Ον >> είναι κάθε τι που << είναι >>.

(6) Για τους << αβρααμιστές >> η << μονοθεϊστές >>, ο Θεός υποτίθεται ότι προϋπήρξε του σύμπαντος, το οποίο μάλιστα δημιούργησε από το μηδέν. Για εμάς αντίθετα, τίποτε δεν μπορεί να παραχθεί εκ του μηδενός ( << ουδέν εξ ουδενός >>, << exnihilo nihil >> ).

(7)  'Εχει δηλαδή ύπαρξη ( << υπό >> και << άρχω >> ), την οποία αντλεί από ανώτερη πηγή η δημιουργική Αρχή. Αξιωματικός, η κάθε ύπαρξη έπεται και υπολείπεται της δημιουργικής Αρχής της.

(8) 'Εχει δηλαδή υπόσταση, δηλαδή υποστήριγμα για να εκδηλωθεί ( << υπό >> και << στάσις >>). Η υπόσταση το τοποθετεί συνεπώς έξω και κάτω από μία ανώτερη πηγή η δημιουργική Αρχή. Αξιωματικώς, η κάθε υπόσταση υπολείπεται της δημιουργικής Αρχής της.

(9) << Ουσία >> είναι αυτό που απαρτίζει και και καθορίζει το << ον >>. Ως λέξη προέρχεται από την θηλυκού γένους μετοχή << ούσα >> του ρήματος  << Ειμί >>.}







Ο ΚΟΣΜΟΣ



‘Οσα τμήματα του όλου ‘Όντος διέπονται από ευταξία αποτελούν τον εκάστοτε «Κόσμο» (τα ελάχιστα υπόλοιπα αποτελούν τον «Τάρταρο», αμόρριζο του όρου «ταραχή», ο οποίος ωραία μυθολογείται ως «αδελφός» του «Κόσμου» με κοινό πατέρα το «Χάος», δηλαδή την Ουσία που έχει ακόμα ακαθόριστες τις ποιότητες της).



Εμείς οι ‘Ελληνες ορίζουμε τον «Κόσμο» ως τμήμα του απείρου ‘Όντος που έχει αποκτήσει αρμονία και  ομορφιά («άπειρον δια ταγμένο και κοσμημένο»). «Κόσμος» στην αρχαιοελληνική γλώσσα σημαίνει κόσμημα, στολίδι. ‘Όπως ακριβώς και το «’Όντως Ον», ο «Κόσμος» είναι άφθαρτος και αγέννητος (10), έχει σχεδιάσει ο ίδιος την εσωτερική του τάξη και αποτελεί ένα λογικά οργανωμένο σύνολο. ‘Όπως και το «’Όντως Ον» έτσι και ο «Κόσμος» δεν είναι «πρόσωπο» αλλά πρώτος μερισμός του όλη ‘Όντος (12).



Για εμάς τους ‘Ελληνες, ο «Κόσμος» είναι στο σύνολό του ζωντανός και υλικός (ζώσα ύλη)  και αποτελείται από δύο επίπεδα ζωής που διαφέρουν μόνον στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της κοινής Ουσίας. Το ένα  επίπεδο είναι ο άδηλος κόσμος της αφθαρσίας (δηλαδή των αθανάτων πραγμάτων που δεν έχουν αποκοπεί από το δημιουργικό  «‘Αίτιο» και χαρακτηρίζονται από αθανασία, απεραντοσύνη και γνώση) και το άλλο ο φανερωμένος κόσμος της φθαρτότητας (με όντα που έχουν αποκοπεί από το δημιουργικό  «Αίτιο» και χαρακτηρίζονται από θνητότητα, όψη και πεπερασμένη ή μηδενική γνώση).

{(10) Δεν << γεννήθηκε >>, ούτε << δημιουργήθηκα  >> από κανέναν και ποτέ, αλλά η κάθε μορφή του έχει αναδυθεί μέσα από την προγενέστερή της. Ο << Κόσμος >> συνεπώς για εμάς τους 'Ελληνες << ανεδύθη αφ' εαυτού >>.

(12) Ως << πρόσωπο >>  ορίζεται κάθε εφήμερα αυτοσυνείδητο ον που εξαιτίας της περιορισμένης φύσης του (διαθέτει πρωτίστως << όψη >>, γι'αυτό και ετυμολογείται από την πρόθεση << προς >> και το ουσιαστικό <<ωψ >>, δηλαδή οφθαλμός ) παρασύρεται στο ν'αντιλαμβάνεται το 'Ολον ως μία << εξωτερική >> γτου και αλλότρια πραγματικότητα.}





ΟΙ ΘΕΟΊ

Οι Θεοί έχουν αναδυθεί από το όλο Ον με απλή πλήθυνση του εαυτού του σε επιμέρους οντότητες (13), γι’ αυτό και διατηρούν όλες του τις ιδιότητες, δηλαδή αθανασία, απεραντοσύνη και γνώση. ‘Έργο των Θεών είναι η εγκαθίδρυση και διατήρηση της συνοχής  και ευταξίας του εκάστοτε «Κόσμου». (14)

Οι αληθινοί, φυσικοί Θεοί είναι λοιπόν τέλεια και ταξιθετικά όντα που κατέχουν την αθανασία και την γνώση και διαποτίζουν απρόσκοπα όλον τον κόσμο, επιδρώντας επάνω του. Υποκείμενοι στη νομοτέλεια του κόσμου και πιστά υπηρετούντες τους νόμους του, οι Θεοί συμμετέχουν στην αειγενεσία, δηλαδή στην συνεχή σύνθεση και αποσύνθεση των μορφών.

Ως προς την φύση τους, οι αληθινοί, φυσικοί Θεοί είναι τέλειοι, αγαθοί, αθάνατοι, αμετάβλητοι, άπειροι, δίκαιοι, πάνσοφοι, αιώνιοι, απρόσωποι, άνευ γένους, (15) συνεκτικοί, αιθέριοι στην ύλη τους και ικανοί να διαπερνούν την υπόλοιπη ύλη.

Αυτονόητο είναι ότι αυτοί οι πραγματικοί, φυσικοί Θεοί, δεν «αποσύρονται», δεν «συνενώνονται σε ένα πρόσωπο», δεν «αντικαθίστανται», δεν «παύουν να υπάρχουν», ούτε και «νικώνται», σύμφωνα με τις ορέξεις ή τις προσδοκίες ασεβών θνητών ή οργανωμένων συστημάτων ασεβείας.


{ (13) Αποτελούν δηλαδή << πεπληθυσμένον Εν >>.
(14) Ως << θετήρας και ποιητάς των γινομένων >> τους ορίζει εύστοχα ο Κορνούτος,  ο δε Ηρόδοτος γράφει ότι προσονομάζονται << Θεοί >>  από του τοιούτου, ότι κόσμωι θέντςε τα πάντα πράγματα και πάσας νομάς είχον >>.
(15) Οι Θεοί απέχουν από την φύση των θνητών όντων, πρωτίστως γιατί κανδείς Θεός δεν μπορεί να διαχωριστεί από την << Πρώτη Αιτία >> (δηλαδή από την πρωταρχική Θεότητα που ταυτίζεται με το << 'Οντως Ον >> και αποτελεί την υποκινήτρια του σύμπαντος). Ο Σαλλούστιος γράφει επί λέξει ότι << κάθε Θεός είναι αγαθός, δίχως πάθη, και δεν υφίσταται μεταβολές. Είναι αδημιούργητος, και δεν περέρχεται σε σώμα η στον (τρισδιάστατο) χώρο, δεν διαχωρίζεται δε από την Πρώτη Αιτία ούτε από τους άλλους Θεούς (όπως και οι Νοήσεις δεν διαχωρίζονται από το Νου) >>.



ΤΑ ΘΝΗΤΑ ΟΝΤΑ

Κάθε ζωντανό ον, δηλαδή κάθε τι που υπάρχει στον φανερωμένο κόσμο της φθαρτότητας, (16) έχει σωματικά γεννηθεί. Το σώμα του δηλαδή έχει μία χρινική αφετηρίς άρα και  ένα  χρονικό τέλος, είναι συνεπώς φθαρτό και θνητό. (17)

Οι ιδιότητες της φθαρτότητας και της θνητότητας είναι άσχετες προς την ταχύτητα με την οποία εκδηλώνονται. ‘Άνθρωποι, ζώα, φυτά και πέτρες είναι μηδενός εξαιρουμένου φθαρτά ως προς το σώμα τους και άρα θνητά. 

Ο θάνατος, για τον οποίο μιλάμε παρακάτω, διαλύει και διοχετεύει την σωματική  ύλη τους προς σύνθεση νέων μορφών και παράλληλα αποδίδει στα Αθάνατα την επίσης υλική ψυχική τους ποσότητα.

{ (16) Αντίθετα από αυτό που πιστεύουν οι λεγόμενες << αβρααμικές >> η << μονοθεϊστές >> θρησκείες και οι επιστημονικοφανείς σύγχρονοι κοσμικοί τους διάδοχοι, κάθε τι είναι υλικό και έμψυχο.
(17) Από το ρήμα << θνήσκω >> , δηλαδή πεθαίνω.



Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είναι ο θεματοφύλακας των πάντων ΣΤΗ ΓΗ


Ο  άνθρωπος (18) είναι ένα βιολογικό είδος που συνδέεται ισχνά αλλά αμερότερα με την Θεότητα λόγω του ότι η Φύση έχει ενεργοποιήσει στον εγκέφαλό του τον Λόγο, καθιστώντας τον έτσι το μοναδικό από τα θνητά όντα που είναι ικανό για λογική και ασφαλή γνώση («μόνον των όντων επιστήμης της κατά λόγους δεκτικόν» κατά τον Σπεύσιππο).

Ως εν-λόγο ον, ο άνθρωπος διαφοροποιείται από τα άλλα «πρωτεύοντα» βιολογικά είδη που κοινωνικοποιούνται βάσει των φυσικών νόμων στο ότι αυτός δημιουργεί σύνθετες κοινωνικές συλλογικότητες (από οικογένειες έως έθνη) και θετό δίκαιο και θεσμούς. (19)  Επίσης ως εν-λόγο ον, ο άνθρωπος δείχνει διαρκή περιέργεια στο να εξερευνήσει και να κατανοήσει το είδος του και το περιβάλλον του, αλλά και κατασκευάζει και εφευρίσκει αδιάκοπα (20) , αναπτύσσοντας ολοένα και πιο εξελιγμένα εργαλεία και δεξιότητες. Ο άνθρωπος παράγει λοιπόν δίκαιο, πολιτισμό και τεχνολογία.

Η μεγαλύτερη κατάκτηση της Ελληνικής Θρησκείας και διαχρονικό δώρο προς την ανθρωπότητα είναι ο «Ανθρωπισμός», δηλαδή το σέβας  προς την ανθρώπινη  υπόσταση. Για εμάς τους ‘Ελληνες, ο άνθρωπος αποτελεί μία αυταξία (21), όλοι δε οι άνθρωποι θεωρούνται συγγενείς λόγο της κοινής τους έλλογης φύσης. (22) Με την Θεότητα συνδέονται ωστόσο μόνον όσοι άνθρωποι ενεργοποιούν ηθικά την έλλογη φύση τους μέσω της Αρετής.


{ (18) Εκ του << ανήρ >> και << ωψ >> (όψις).
(19) Καθίσταται έτσι ο άνθρωπος ένα << πολιτικό ον >>.
(20) Είτε για δημιουργικούς σκοπούς είτε για καταστροφικούς. Ο χαρακτήρας κάθε ανθρώπινης δημιουργίας καθορίζεται από την αγαθή προαίρεση και την Αρετή (για την οποία κάνουμε λόγο παρακάτω) η τα αντίθετά τους.
(22) Ως << κοινής νοεράς  φύσεως μάτοχοι >> κατά την διατύπωση του Μάρκου Αυρήλιου.}


 


Στην Ελληνική παράδοση, αν σεβόμαστε και  εκτιμάμε  τον εαυτό μας  δεν θα σκεφτούμε  ποτέ να βλάψουμε  τον συνάνθρωπο μας. 

Aν σε περίπτωση που βλάψουμε  κάποιον άθελά μας η επίτηδες , ΠPEΠEI ΠPΩTA NA κατανοήσουμε  το λάθος μας  για να έρθει κι αληθινή μεταμέλεια για να μπορούμε να μεταμορφωθούμε  σε KAΛYTEPO KI ΑΝΏΤΕΡΟ ΆΝΘΡΩΠΟ ....

'Όταν διαπράττουμε μια παράβαση η αδικία σε βάρος άλλων, ο μόνος τρόπος για να εξιλεωθούμε για την αδικία μας είναι πρώτα απ 'όλα να ζητήσουμε συγνώμη από αυτούς που έχουμε αδικήσει και να αναζητήσουμε τη συγχώρεση τους, 
επίσης πρέπει να αποζημιώσουμε εκείνους που έχουμε αδικήσει.

Δεύτερον πρέπει να δώσουμε όρκο στους Θεούς ότι ποτέ δεν θα διαπράξουμε την παράβασιν αυτήν σε άλλους, ποτέ δεν θα επαναλάβουμε αυτή την ΑΔΙΚΊΑ ή να διαπράξουμε άλλες παραβάσεις εις βάρος κανενός.

Στη συνέχεια, για να μπορέσουμε να επισκευάσουμε οποιαδήποτε ζημιά οι ενέργειές μας έχουν προκαλέσει , πρέπει να επιδιώξουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, για τους εαυτούς μας καλύτεροι ως άτομο και ανθρώπινο ον, και να να επιδιώξουμε την τελειότητα και την αρετή στην καθημερινή μας ζωή.
Να κάνουμε καλές πράξεις στην κοινωνία και κοινότητά μας για το καλό των άλλων.
Να γίνουμε καλή φιλάνθρωποι με έναν τρόπο που θα είναι προς όφελος όλων στην κοινωνία και κοινότητά μας που χρειάζονται τη μεγαλύτερη βοήθεια.
Δεν γεννιόμαστε τέλειοι, αλλά έχουμε ιερό καθήκον να επιδιώξουμε την τελειότητα και την αρετή.






Η ΖΩΗ

Κάθε  όν στον άδηλο κόσμο της αφθαρσίας, από το ίδιο το «’Όντως Ον» έως τις πάμπολλες  πληυύνσεις του (Θεοί, κ.λ.π.), είναι αθάνατο, άρα αιώνια ζωντανό. Από την άλλη, κάθε ον του φανερωμένου κόσμου της φθαρτότητας, από τα πιο μεγάλα έως τα πιο μικρά, από τα ορατά έως τα μη ορατά από το ανθρώπινο μάτι, συμμετέχει μέσα από τον ατομικό βίο του στο εκεί φαινόμενο της ζωής. Ζωή στο επίπεδο του φανερωμένου κόσμου είναι συνεπώς το σύνολο των εντός αυτού βιοφυσιολογικών εκδηλώσεων.

Η ζωή στο επίπεδο του φανερωμένου κόσμου στηρίζεται αποκλειστικά επάνω σε νόμους που έχει θέσει η Φύση, (23) αναρίθμητους άκαμπτους, απαραβίαστους νόμους που παράλληλα έχουν με λεπτή ακρίβεια ρυθμιστεί. Αδιάκοπη ενέργεια της Φύσης είναι η μέσω των άκαμπτων νόμων της γέννηση, αύξηση, υποστήριξη και επαναδιάλυση (θάνατος) των επιμέρους θνητών όντων.

{ (23) << Φύσις, από το ρήμα << φύω >>, δηλαδή αναπτύσσω, παράγω, γεννώ. << Φύσις >> είναι η ουσίωση  του 'Ολου 'Οντως μέσω του δυναμικού συνόλου όλων των επιμέρους θνητών όντων, το αυτο - εκπτυσσόμενο, αυτο - αναδυόμενο σύμπαν. Μέσα από αυτήν της την ελληνική σύλληψη, η ... <<Φύσις >> σχεδόν ταυτίζεται με το << Είναι >>.



Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ

Σκοπός («τέλος») του βίου των επιμέρους ότων είναι η διατήρηση και περαιτέρω τελειοποίση του όλου ‘Οντος. Ο όρος «τέλος» σημαίνει ολοκλήρωση, σκοπός, τελείωση, εκπλήρωση, έκβαση. (24)
Κατ’ εξαίρεση, σκοπός του βίου του έλλογου όντος (άνθρωπος) είναι η επιμέρους τελειοποίησή του («τελείωσις») με εργαλείο την ισχνή αλλά άμεση εγγύτητα του προς την Θεότητα μέσα του Λόγου.
Για εμάς τους ‘Ελληνες, σκοπός του έλλογου όντος είναι να ατενίζει  την αλήθεια και ευταξία του «Κόσμου», να τις κατανοεί και να συντελεί σε αυτές (25) μέσω της αγαθοπραξίας, όσο του επιτρέπει η θνητή, περιορισμένη φύση του. Αποτέλεσμα αυτού του έργου είναι η εξομοίωση με τους Θεούς, η ηθική λαμπρότητα και η τελειοποίηση της δικής μας φύσης μέσω ενός τέλειου βίου. (26)
Ο Σωκράτης είχε πει ότι σε όλα  του τα σημεία ο ανθρώπινος βίος πρέπει να μιμείται την ομορφιά και τελειότητα των αριστουργημάτων («του βίου καθάπερ αγάλματος πάντα τα μέρη καλά είναιδει»).

{ (24) Η λέξη << τελετή >> προέρχεται από την ΄δια ρίζα.
(25) << Θεωρούντες την των όλων αλήθειαν και τάξιν και συγκατασκευάζοντες  αυτάς κατά το δυνατόν>>.
(26) Κάποιοι από εμάς πιστεύουν επιπροσθέτως ότι η τελειοποίηση << απελευθερώνει την διεπόμενη πλέον από <<προσωπικά >> στοιχεία ψυχική ποσότητα  από τους κύκλους της σωματικότητας }


Η ΑΡΕΤΗ

Το εργαλείο για την ανθρώπινη τελειότητα και ομοίωση προς τους Θεούς είναι η Αρετή, (27) δηλαδή η συνειδητή και έμπρακτη τελειότητα και υπεροχή. Αυτή η συνειδητή και έμπρακτη τελειότητα και υπεροχή επιτυγχάνεται όταν οι ιδιότητες των Θεών, που έχουν προηγουμένως κατανοηθεί από τον άνθρωπο, μεταφερθούν ως αξίες και ηθικά πρότυπα μέσα στον ανθρώπινο βίο προς διαρκή εφαρμογή. (28)
Ο φιλόσοφος του 15ου αιώνα Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων, στον οποίο χρωστά πολλά η Ελληνική Εθνική Θρησκεία για την επιβίωσή της μέχρι και σήμερα, έχει δώσει έναν πολύ καλό ορισμό της Αρετής με τα ακόλουθα λόγια: «Αρετή είναι η έξη μέσω της οποίας γινόμαστε αγαθοί. Αγαθό βεβαίως είναι στην πραγματικότητα μόνον  το Θείον, οι δε άνθρωποι γινόμαστε αγαθοί με το να το μιμούμαστε στα πλαίσια των ανθρώπινων δυνατοτήτων μας».


{ (27) Από το ρήμα << άρω >> (ριζικού τύπου του << αραρίσκω >>, δηλαδή αρμόζω, ταιριάζω, ενώνω, στερεώνω) με ρίζα την << αρ - >., από την οποία παράγονται οι λέξεις, άρθρον, αριθμός, αρμός, αρμόζω, αρμονία, κ.α.
(28) Μερικές μόνον από τις δεκάδες Αρετές του αξιακού συστήματος των Ελλήνων είναι η Δικαιοσύνη, η Φιλότης, η Εγκράτεια, η Φρόνηση, η Ανδρεία, η Μεγαλοδωρία, η Ευσέβεια, η Αγχίνοια, η Σωφροσύνη, η Ειλικρίνεια, η Χρηστότης, η Φιλοπονία και η Μεγαλοψυχία.}



Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Το κάθε τι στον φανερωμένο κόσμο της φθαρτότητας είναι επιμερισμένη σωματικότητα και ψυχική ύλη, όπως ακριβώς στον άδηλο κόσμο της αφθαρσίας το κάθε τι είναι επιμερισμένη Θεότητα. Εμείς οι ‘Ελληνες αντιμετωπίζουμε γαλήνια τον θάνατο ως έναν από τους πολλούς φυσικούς νόμους αυτού ακριβώς του φανερωμένου κόσμου της φθαρτότητας. Ο θάνατος υπηρετεί την εξέλιξη, ανανεώνοντας αδιάκοπα τις μορφές της φανερωμένης ζωής.

Μόνον οι αδαείς αγωνιούν για το εάν ή όχι θα απολέσουν το πρόσκαιρο όσο και ασήμαντο σύμπλεγμα χαρακτηριστικών προσωπικότητας που εκλαμβάνουν λανθασμένα ως «εαυτό». Σε συμπαντικό επίπεδο, η «απώλεια», η «ανυπαρξία» και όλοι οι ανάλογοι όροι, στερούνται νοήματος, αφού τίποτε μέσα στο Ον δεν μπορεί να «απωλεσθεί». Καμία απολύτως «απώλεια» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα δεδομένο και άφθαρτο σύνολο, το οποίο απλώς φιλοξενεί μέσα του μία ατελείωτη αλλαγή μορφών και καταστάσεων.

Ο θάνατος διακόπτει απλώς έναν «βίο», διοχετεύει σε νέα χρήση την σωματικότητα και επιστρέφει στα Αθάνατα την ψυχική ύλη, (29) ενώ η συνείδηση του όλου ‘Όντος εμπλουτίζεται με την ανάμνηση μιας ακόμα βιογραφίας. Αυτό που ζει στον ‘Αδη των Ελλήνων δεν είναι η πραγματική ψυχή των τεθνεώτων, αλλά η «σκιά» της βιογραφίας τους, μία αποθήκευση στην συνείδηση του «’Οντως ‘Οντος», η οποία ανακαλείται μόνον όταν υπάρξει, από όμοια «εν ζωή»όντα, μία μνημόνευση με απόδοση τιμών ή με τελετή.

{ (29) Για να τονίσει ακριβώς την απλότητα αυτής της διαδικασίας, η εμπνευσμένη μυθολογία του έθνους μας παρουσιάζει τον θάνατο ως << αδελφό >> του 'Υπνου. Ο ύπνο, απαραίτητος για την συνέχιση κάθε σωματικής ζωής, είναι ένας σύντομος εφήμερος <<θάνατος >>, στην διάρκεια του οποίου  χάνεται πρόσκαιρα η φυσική εγρήγορση του όντος για να μπορέσει η σωματικότητα ν'αναπαυθεί και η ψυχική ύλη να δυναμώσει ξανά, επανασυνδεόμενη με την πηγή της.}




Η ΨΥΧΗ
Ψυχή (30) είναι η αόρατη αιτία των βιοφυσιολογικών εκδηλώσεων,ή, με διαφορετικά λόγια, το  αιθέριο συνεκτικό στοιχείο των όντων του «φανερωμένου» κόσμου. Για εμάς η ψυχή είναι αθάνατη, συμπαντική και δεν υπάρχει περί αυτής καμία απολύτως εκκρεμότητα για το εάν ή όχι θα...... «σωθεί».

«Φανερωμένη» απλώς στον κόσμο της φθαρτότητας με το να «ζωντανεύει» την βαριά ύλη των θνητών όντων, περνάει μετά τον βιολογικό «θάνατο» τους στην αφάνεια, επιστρέφοντας στα Αθάνατα έως ότου «φανερωθεί» ξανά και ξανά, αιώνια, για την διαιώνιση της ζωής αλλά και την ολοένα και μεγαλύτερη τελειοποίηση του όλου Όλου Όντος.

Κάθε επιμέρους ον («πρόσωπο») του φανερωμένου κόσμου της φθαρτότητας, περιέχει μεγάλη ή μικρή, ισχυρή ή ισχνή, ποσότητα του κόσμου της αφθαρσίας. Όπως ήδη ειπώθηκε, η ολοένα και μεγαλύτερη τελειοποίηση του όλου Όντος εξυπηρετείται μέσω της τελειοποίησης των επιμέρους ψυχικών ποσοτήτων. Κάποιοι από εμάς πιστεύουν επιπροσθέτως ότι εντός των ελλόγων όντων η ψυχική ποσότητα αποκτά «προσωπικά» στοιχεία τα οποία διατηρεί όταν επιστρέφει στο επίπεδο των αφθάρτων.


{ (30) Από το ρήμα <<ψύχω >>, δηλαδή πνέω ελαφρά.}



(Εμείς δεν πιστεύουμε στον Ιουδαϊσμό καθώς και τα δύο παιδιά του, δηλαδή «Χριστιανισμό» και «Ισλάμ» ότι μετά θανάτου θα βρεθούμε ενώπιον ενός παντοδύναμο Θεό για να κρίνει, και να αποφασίσει αν θα πάμε στο "ΠΑΡΆΔΕΙΣΟ" ή θα είμαστε καταδικασμένοι σε μια αιώνια καύση στη "Κόλαση »).



Ελληνική Εθνική Θρησκεία και Τιμή


‘Εκ των υπαρχόντων αεί τα
κάλλιστα πράττειν!



Με βάση τα υπάρχοντα να πράττετε
πάντοτε τα κάλλιστα!



Πολλές φορές δυσανασχετούμε και γκρινιάζουμε γι’ << αυτά που μας λείπουν >>, παραγνωρίζοντας η ξεχνώντας εντελώς –μέσα την πραγματική η νομιζόμενη κακοτυχία μας- << αυτά που μας βρίσκονται >>, δηλαδή, τα υπαρχοντα!


Οι άνθρωποι, συνήθως, αναζητούν την ευτυχία, πράγμα που σημαίνει ότι αναζητούν το ΕΥ σε κάτι που απο την φύσι του είναι άστατο και ανατρεπτικό, στην ΤΥΧΗ! ‘Ενώ θα έπρεπε να αναζητούν το ΕΥ σε κάτι πιο σταθερό και βέβαιο, κι αυτό είναι το Ήθος η ο εντός μας Δαίμων.


Θα πρέπει, λοιπόν, να αναζητούμε την ΕΥ – ΔΑΙΜΟΝΙΑ και όχι να εξατώμαστε από το ΕΥ η ΔΥΣ της όπιοας ΤΥΧΗΣ ! Και όχι μόνον αυτό, αλλά και σε κάθε ματαβολή της τύχης να διατηρούμε την αξιοπρέπειά μας: << πάσας τας τύχας ευσχημόνως φέρειν >> !


‘Οπως μας συμβουλεύει ο ‘Αριστοτέλης, στα << ’Ηθικά Νικομάχεια >> -ένα εξαίρετο έργο του .


<< Τον γάρ ως αληθώς αγαθόν και έμφρονα
πάσς οιόμεθα τας τύχας εύσχημόνως φέρειν
και εκ των υπαρχόντων αεί τα κάλλιστα πράττειν ! >>



Αυτός βέβαια που είναι αληθινά αγαθός και έμφρων,
ό,τι και να του συμβεί, θεωρούμε ότι το φέρει αξιοπρεπώς
και με βάση τα υπάρχοντα τα διαθέσιμα, αυτά που του βρίσκονται)
θα πράττει πάντοτε τα κάλλιστα!

‘Ερρωσθε και Εύδαιμονείτε !

.........................................................................................................................

No comments:

Post a Comment