Tuesday, June 12, 2012

ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Οι εσωτερικοί συμβολισμοί και οι ουσιώδεις όψεις των Θεών και των ηρώων, καθώς και οι μεταξύ τους μυστικοί δεσμοί που διέπουν τον ανθρώπινο και κοσμικό βίο θα αναλυθούν συν τω χρόνω. Στο παρόν γίνεται απλά μία μικρή και εξαιρετικά συνοπτική αναφορά, που δεν εμπεριέχει στοιχεία επί της ουσίας θεολογικά.
ΟΙ 12 ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ
Έξι Θεοί:
Ζευς
Ποσειδών
Απόλλων
Ήφαιστος
Άρης
Ερμής
Έξι Θεές:
Ήρα
Εστία
Δήμητρα
Αθηνά
Άρτεμις
Αφροδίτη
Ο Ζευς, γιος του Κρόνου και της Ρέας, είναι η ίδια η ζωή, η ζεύ-ξις και η διαίρεσις (Ζευς - Διός) απάντων εντός του παντός, προς δημιουργίαν αυτού τούτου του παντός. Γι’ αυτό ο Ζευς είναι ύπατος όλων (ουδέν υφίσταται άνευ της ζωής και δεν υποκρύπτεται εδώ καμία έννοια “αφέντη”), είναι ο πατήρ Θεών και ανθρώπων (αφού το παν γεννάται χάριν της ζωής και εξαιτίας αυτής), ενώ ο Δίας εμφανίζεται από αρχαιοτάτων χρόνων και με τη θηλυκή του όψη, ως Διώνη (π. Χ. στη Δωδώνη, όπου τα δύο Δ εντός της λέξης μάς δεικνύουν αυτήν ακριβώς τη διπλή φύση του Θεού). Σε αντίθεση με τις Μονοθεϊστικές θρησκείες, η ελληνική θρησκεία όχι μόνο δεν εκδιώκει το θηλυκό στοιχείο από το πάνθεόν της, αλλά το θεωρεί ισότιμο και ισοβαρές ως προς την ιερότητά του. Άλλωστε, η απεμπόλιση του θηλυκού αποτελεί διαστροφή και ασέβεια έναντι της φύσεως, εφόσον το θήλυ αποτελεί το ήμισυ αυτής.
Ο Ποσειδών, αδελφός του Διός, είναι ο άναξ του υγρού στοιχείου και κατά συνέπειαν ο άρχων της θάλασσας, αλλά και ο κοσμοσείστης και ο γαιήοχος, αυτός που κρατά, αλλά και ταράσσει τη γη. Στον άνθρωπο είναι απόλυτος κυρίαρχος, από τη στιγμή που εφορεύει τον συναισθηματικό (υγρό και ασταθή) κόσμο μας. Ας μην ξεχνάμε ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται κατά 70% από νερό. Το όνομά του, όπως διαβάζουμε και στον πλατωνικό διάλογο “Κρατύλο”, σημαίνει: “αυτός που δένει τα πόδια”. Και πράγματι, είναι αρκετά δύσκολο να προχωρήσεις μέσα στο νερό και μάλιστα όταν αυτό είναι ταραγμένο. Το ίδιο, όμως, συμβαίνει και με το συναίσθημα, που στην κυριολεξία κρατά δέσμιο τον άνθρωπο.
Ο Απόλλων, γιος του Διός και της Λητούς, είναι το φως εντός του κόσμου. Όπου υπάρχει φως, εκεί ανευρίσκεται η απολλώνια επενέργεια. Το φως είναι αυτό που κρατά εναρμονισμένο το παν, ο σύνδεσμος πολλών πόλων (α-πολ-λών), γι΄ αυτό ο Απόλλων -ή Φοίβος: φωτεινός, λαμπρός- είναι ο Ήλιος, αλλά και τ’ άστρα. Γι’ αυτό είναι επίσης ο Θεός της αρμονίας, αλλά και της υγείας, που είναι αποτέλεσμα εσωτερικής αρμονίας ψυχής και σώματος, ενώ είναι ακόμη Θεός της μαντικής, αφού το φως όλα τα αποκαλύπτει, καθώς και Θεός καθαρτήριος, αφού ό,τι σάπιο, σκοτεινό, μιαρό και άρρωστο εξαγνίζεται με το φως. Είναι τέλος Θεός της Μουσικής, καθότι εναρμόνιος, και Μουσαγέτης, οδηγός των Μουσών.
Αν ο Απόλλων είναι το φως, δηλαδή το ουράνιο, το αείζωον πυρ, ο Ήφαιστος, ο γιος του υψίστου Διός και της παμβασίλειας Ήρας (ή κατ’ άλλους παρθενογένεση της Ήρας αποκλειστικά), είναι το γηγενές πυρ, το πυρ εντός του κόσμου, ο φαέως ίστωρ, ο ιστορητής, ο γνώστης του φωτός. Είναι ο άρχων των ηφαιστείων, των μετάλλων και των εφαρμοσμένων τεχνών, ο εφευρέτης, ο επινοητικός νους, που μαζί με την Αθηνά, “χτίζουν” τον ανθρώπινο πολιτισμό. Είναι ο μόνος Θεός που έχει ελάττωμα, καθώς είναι χωλός (κουτσός), συμβολισμός που εκτός των άλλων υποδηλώνει ότι καμία ανθρώπινη επινόηση δεν μπορεί ποτέ να είναι τέλεια και κάπου πάντα θα “χωλαίνει”.
Αδελφός του Ηφαίστου είναι ο Άρης, ενώ ορισμένοι αρχαίοι συγγραφείς θεωρούν αυτόν και όχι τον Ήφαιστο παρθενογένεση της Ήρας. Άλλωστε, το όνομά του είναι το όνομα της μητέρας του αν αυτό διαβαστεί αντίστροφα. Στοιχείο του είναι ο αήρ, αφού η ίδια η πνοή του παντός, το πνεύμα, είναι η μητέρα του η Ήρα. Είναι ο Θεός του πολέμου, του ανθρώπινου ορμεμφύτου και θυμικού και παρότι η πολεμική του δεινότητα τρομάζει, μέσω του Άρεως, της αντίθεσης δηλαδή, επιτυγχάνεται πάντα η πρόοδος στο μεταβλητό κόσμο στον οποίο ζούμε.
Ο Ερμής, ο γιος του Διός και της Μαίας, είναι ο αγγελιοφόρος των Θεών. Είναι από τους ελάχιστους Θεούς που κινούνται σε όλους τους κόσμους -σε όλες τις διαστάσεις, όπως θα λέγαμε σήμερα- τον ουράνιο, το γήινο και τον κάτω κόσμο, γι’ αυτό και είναι επίσης ψυχοπομπός, οδηγεί τις ψυχές μετά το θάνατο στον Άδη. Είναι ο κατεξοχήν Θεός της ανθρώπινης επικοινωνίας, σχέσης και συναλλαγής, γι’ αυτό και είναι αφενός λόγιος / ρήτωρ / διδάσκαλος (ερμητική φιλοσοφία) και αφετέρου Θεός του εμπορίου, αλλά και των ταξιδιών και των μετακινήσεων εν γένει.
Η Ήρα, αδελφή και σύζυγος του Διός -και θα έρθει η ώρα που θα αναλύσουμε αυτές τις σχέσεις, γιατί εδώ βεβαίως δε μιλάμε για ανθρώπους, αλλά για έννοες πεμπτουσίες και δυνάμεις του παντός- είναι η βασίλισσα του Ολύμπου, Θεά της ευπορίας, της ευημερίας και του πλούτου, προστάτις του γάμου και των νυμφευμένων γυναικών, αλλά και άνασσα του όμβρου, της βροχής και της δροσιάς στον κόσμο μέσα από τις εναέριες πνοές στις οποίες εφορεύει. Εκτός από τον Ήφαιστο και τον Άρη, παιδιά της είναι η Ίρις, επίσης αγγελιοφόρος των Θεών όπως ο Ερμής (η οποία εμφανίζεται στο φυσικό κόσμο “εναερίως” με το ουράνιο τόξο), η Ήβη, οινοχόος στο τραπέζι των Θεών μαζί με τον Γανυμήδη και Θεά της αιώνιας νιότης και η Ειλείθυια, επίκουρος Θεά των τοκετών.
Η Εστία, αδελφή του Διός και της Ήρας, μία εκ των τριών παρθένων Θεαινών μαζί με την Αθηνά και την Αρτέμιδα, είναι η προστάτις του οίκου, της οικογένειας, αλλά και της πόλεως και του οικοσυστήματος. Είναι ο πύρινος ιστός που συνδέει το παν και το κρατά σε ενότητα, προστατεύει το περιβάλλον και αποτελεί το έδρανο Θεών και θνητών εντός του κόσμου. Είναι επίσης το πυρ εντός του οίκου, εντός του ανθρώπινου Πολιτισμού, που διατηρεί άσβεστη αυτήν ακριβώς τη φλόγα του Πολιτισμού.
Η Δήμητρα, επίσης αδελφή του Διός και της Ήρας, είναι η Θεά της γεωργίας αλλά και της καλλιέργειας εν γένει. Είναι η μάνα γη, η Διός μήτρα, η μήτρα της ίδιας της ζωής, που έδωσε το στάχυ και τον άρτο στους ανθρώπους, όπως ο Διόνυσος έδωσε την άμπελο. Από τον Δία γέννησε την Περσεφόνη, την οποία έκλεψε ο Πλούτων, ο έτερος αδελφός της, και την έκανε βασίλισσα του Άδη. Το θείον αυτό δράμα αποτελεί το βασικό μύθο των σπουδαιοτέρων Μυστηρίων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, των Ελευσινίων Μυστηρίων, τα οποία δίδαξε η ίδια η Δήμητρα στους ανθρώπους.
Η Αθηνά, ο Θείος Νους, είναι παρθενογένεση του Διός, αφού βγήκε από την κεφαλή του Θεού, όταν εκείνος κατάπιε την Μήτιν (τη γνώση). Ο νους γεννάται, λοιπόν, μόνο αφού αφομοιώσουμε τη γνώση… Η Αθηνά είναι η Θεά της σοφίας και των υψηλών τεχνών, των γραμμάτων, αλλά και της στρατηγικής, της πολεμικής άμυνας επί δικαίω. Είναι η κατεξοχήν προστάτις των νέων, αλλά και των πόλεων από τους φαύλους εχθρούς, ενώ η πλήρης έκφρασή της εντός του ανθρώπου ενσαρκώνεται στη λογική, στον ορθό λόγο.
Η Άρτεμις, αδελφή του Απόλλωνος, είναι το φως μέσα στη νύχτα, που στον γήινο ουρανό εκφράζεται με το φως της Σελήνης. Είναι η παρθένος Θεά του κυνηγιού, η ίδια μας η επιβίωση (άρτος ειμί / είμαι η τροφή, όπως δηλώνει το όνομά της), αλλά και η Θεά της αδέσμευτης γυναικείας φύσης, η προστάτις των μικρών παιδιών (κουροτρόφος), επίκουρος των γυναικών κατά τον τοκετό και βοηθός των ανθρώπων για προστασία απέναντι σε οποιαδήποτε κακή επιρροή και ενέργεια.
Η Αφροδίτη, τέλος, γεννημένη από το αίμα του Ουρανού που πέφτει στο κύμα και αναδυομένη από τους αφρούς της θάλασσας, όπως υποδηλοί και το όνομά της, είναι η μητέρα του Έρωτα, η κατεξοχήν Θεά του κάλλους, της ομορφιάς και της τελειότητας της μορφής, το ίδιο το αίτιο της διαιώνισης των ειδών.
Εκτός των Ολυμπίων, Θεοί μας είναι και πλήθος άλλοι, όπως ο Διόνυσος, ο Πάνας, η Θέμις, η Νέμεσις, η Εκάτη, οι Χάριτες, οι Μούσες, ο Ασκληπιός κ.λ.π. Τέλος, οι ήρωες είναι κι αυτοί άξιοι τιμής ως θεωθέντες, όπως είναι π.χ. ο Ηρακλής και ο Ωρίων. Άξιοι θρησκευτικής τιμής είναι όμως και αρκετές γνωστές ιστορικές προσωπικότητες, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Απολλώνιος ο Τυαννεύς κ.ά.

Ζευς
Των Αθανάτων όλων ενδοξώτερε, πολυώνυμε
και αιώνιε Παντοκράτορα
Ζεύ, της φύσεως αρχηγέ που τα πάντα κυβερνάς με το Νόμο,
χαίρε !
Γιατί σε εσένα πρέπει να απευθύνονται όλοι οι θνητοί.
Γιατί από εσένα βαστάει η γενιά μας
και εσύ είσαι που εδώρισες τη λαλιά μόνο σε εμάς
από όσα θνητά ζούν και κινούνται επάνω στη γή μας.
Για αυτό θα σε δοξάζω και πάντα την ισχύ σου θα υμνώ.
Σ’εσένα υπακούει όλος ο Κόσμος
που γύρω από την γή γυρίζει,
όπου κι αν τον πάς,
και με τη θέλησή του από εσένα κυβερνάται.
Και στ’ανίκητά σου χέρια όπλο κρατείς
δίκοπο, πυρόεντα και αιώνια ζωντανό τον κεραυνό
απ’του οποίου το κτύπημα γεννιούνται τα πάντα στη Φύση.
Μ’ αυτόν κατευθύνεις τον Παγκόσμιο Νόμο,
ο οποίος εγκατοικεί στα πάντα
και τα φωτίζει με μικρές ή μεγάλες λάμψεις.
Εσύ ο μέγας, ύπατος και αιώνιος βασιλεύς
που τίποτε επάνω στην γη, σοφέ Θεέ, δεν γίνεται δίχως εσένα
ούτε στων ουρανών την αιθέρια άκρη, ούτε στις θάλασσες,
εκτός από τα έργα των κακών
για τα οποία η ανοησία τους ευθύνεται.
Εσύ όμως και τα πράγματα μπορείς να αλλάζεις
και να κοσμείς τα άκοσμα και ό,τι σ’εχθρεύεται να τ’αγαπάς
Γι’ αυτό και συνένωσες αρμονικά σε συμφωνία
τα καλά και τα κακά
ώστε ένας να είναι ο Νόμος ο Αιώνιος
που από αυτόν απομακρύνονται και τον προσβάλλουν
όσοι από τους θνητούς είναι κακοί.
Οι δύσμοιροι ! που μόνο τα επίγεια αγαθά ποθούνε
και δεν κατανοούν τον θεϊκό Παγκόσμιο Νόμο, μήτε τον ακούνε
παρά το ότι αν το ‘καναν, θ’απολάμβαναν βίον ευτυχισμένο.
Μα αυτοί από άθλιες επιθυμίες παρασύρονται
πότε στη μία αισχρότητα και πότε στην άλλη,
οι μεν, έχοντες μανία για γρήγορη και ματωμένη δόξα
οι δε, στρεφόμενοι σε άκοσμες κερδοσκοπίες
και άλλοι σε πολυτέλειες και σε φιληδονίες.
Αλλά Ζεύ,
εσύ πολύδωρε, κεραυνοφόρε κάτοικε των σκοτεινών νεφών
τους ανθρώπους σώσε από την ελεεινή τους αμάθεια
και σκόρπισέ την μακριά από την ψυχή μας
χαρίζοντάς μας επίσης την σοφία στην οποία εσύ βασίζεσαι
και με Δικαιοσύνη τα πάντα κυβερνάς.
Την τιμή αυτή αν μας κάνεις
όμοια εμείς θ’ανταποδώσουμε
υμνώντας στο διηνεκές τα έργα Σου
όπως εμείς οι θνητοί οφείλουμε
διότι μήτε γι’ ανθρώπους
μήτε για Θεούς υπάρχει μεγαλύτερη τιμή
από το να υμνούν, όπως είναι δίκαιο,
τον Παγκόσμιο Νόμο.



ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ;
ΛΙΓΟ ΤΗ ΛΑΣΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΟΥΜΕ ΚΑΙ … ΙΔΟΥ Η ΕΣΤΙΑ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΑΣ. ΙΔΟΥ Η ΗΡΑ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ. ΙΔΟΥ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. ΙΔΟΥ Ο ΕΡΜΗΣ, ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ, ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΩΣ ΚΕΡΔΩΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΩΣ ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΟΤΙ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ: Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ.
ΚΑΙ ΙΔΟΥ Ο ΙΚΑΝΟΣ ΤΕΧΝΙΤΗΣ, Ο ΗΦΑΙΣΤΟΣ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΝΕΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ. ΚΑΙ ΙΔΟΥ Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ, Ο ΔΙΓΕΝΗΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΕΥΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΝΟΥ, ΤΗΝ ΜΕΘΕΞΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΚΡΟΒΙΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΠΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗ. ΚΑΙ ΙΔΟΥ Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝ…ΚΑΙ ΙΔΟΥ…ΚΑΙ ΙΔΟΥ…

ΑΡΚΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥ
Σ ΜΑΣ ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ.
ΑΠΟΚΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο,ΤΙ ΤΗΣ ΑΝΗΚΕΙ. ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ. ΑΡΚΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΦΗΓΗΘΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΥΘΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ; ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ ΟΜΩΝΥΜΗ ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΜΥΡΙΑ ΒΑΣΑΝΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, ΩΣΠΟΥ ΤΟΝ ΞΑΝΑΒΡΗΚΕ, ΣΜΙΞΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΠΛΕΟΝ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ ΑΠΟΚΤΗΣΑΝ ΜΙΑ ΘΥΓΑΤΕΡΑ: ΤΗΝ ΗΔΟΝΗ. Η ΨΥΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ. ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΥΡΕΣΕΩΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΒΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΣΗΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙ'ΑΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΠΑΡΕΑΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ, ΤΟΥ ΓΛΥΚΟΥ ΨΩΜΙΟΥ, ΤΟΥ ΟΙΝΟΥ ΤΟΥ ΕΥΩΔΙΑΣΤΟΥ, ΤΟΥ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ.

No comments:

Post a Comment