Tuesday, June 12, 2012


Minas Savvas, Ph.D.
Professor of American Literature and Creative Writing
San Diego State University, California

I was invited as a participant in a panel discussion entitled “The Future of Hellenism in America.” The other panelists were a professor of philosophy and a professor of ancient history. The professor of philosophy spoke about the modem borrowings and inspirations that sprang from the glorious achievements of the ancient Greeks. He enumerated some of the plays, operas, musical compositions and artistic works in subsequent centuries that would not have been possible without the legacy of Hellenism. The historian, the only non-Greek in the panel, echoed the philosopher, praised the ancient thinkers that all people must cherish and expressed his optimism for the Hellenic ideals.

When my turn came, I spoke about Greek America by reminding the audience that we are addressing our remarks on the future of genuine Greekness. Pessimism, of course, has never been popular, so I was obliged to qualify my remarks by explaining that my kind of Hellenism is not just history and culture in their bare reality, in their invulnerable substance. Such Hellenism is bound to survive, in spite of the barbarians at the gates – the afrocentrsts, multiculturalists and cultural relativists. My Hellenism, I explained, is impassioned knowledge. It is a compulsive affection, not unconditional (as chauvinism would be) but persistent and true. It is getting a lump in your throat when the Greek national anthem is heard or when you read some lines from George Seferis or Yiannis Ritsos. It is the Hellenism that will bring those involuntary tears to your eyes when a Greek village girl stands on the Olympic winner’s platform while the Greek flag is raised and the flutters on the high mast. It is the gloating and rejoicing when you read Sappho’s lyrics or Thucydides judicious prose. It is the urge to wish to fight back when you hear or read Greece and the Greeks are unfairly denigrated. {It would be chauvinism, however, if one did so when the criticism was fair}.

Far from chauvinism, my Hellenism is an instinctive, patriotic love for a vulnerable, much-tormented, achievement-rich, little country where I first saw the sun’s light. Yes, I am cautiously pessimistic about my kind of Hellenism in, say, the year 2060. What with intermarriage [ estimates of Greeks marrying outside of their ethnic origin now range from 65% to 80% ], with no migrants from Greece, and with the third and fourth generation having their consciousness rapidly and most noticeably diminish, I see no light in the end of the proverbial tunnel.
While some of us among the more ethnically vigilant, for instance, puffed our chests with pride because a Greek by the name of Tom Pappas was to represent the United States in the decathlon in the 2000 Sydney Olympics, the blond athlete himself was hardly aware that he was Greek. An article a few months after the Olympics, in the weekly The Greek American who interviewed him, pointed out that, “Toms only connection to his Greekness was his name.” (December 9-10, 2000). Tom is, in my view, the mainstream direction of the future, and, judging from similar examples, the future in some respects is already here.

Projections indeed suggest that even by 2040 Greek-American communities as we know them will be shadows of their former selves. AHEPA, the Pan Cretans, the Pan Arcadians, and other such organizations are already becoming geriatric. The lament “Where are the young? Is constant and persistent in specifically Hellenic organizations. Intermarriage and assimilation, already rampant, are bound to increase and though Greek names will still remain and may raise a knowing eyebrow or two, the throbbing musculature of Hellenism, that which is informed by passion and pride, is on its way to becoming a crumbling, osteoporotic skeleton. In certain pockets of America, I presume, even 50 years from now, we will still have the superficially Greek parochial festivals, with those Hellenes who are largely attracted by the catnip of mousaka and tsamiko. Yet, even these, I predict, will be smaller than and only remotely as Greek as we have come to know them in the twentieth century.

As for the role of the Greek Orthodox Church (if it will still be called “Greek Orthodox”), it will have – as it has for almost three decades – turned its back to ethniticity in general. I know there are exceptions, but the liturgy performed increasingly in English , the Church’s distance from secular celebrations, the galloping multiplications of converts, in both clergy and laity, should lead us to some conspicuous conclusions. Patriarch Bartolommeo’s recent unfortunate comment that the Church needs to be divorced from Hellenism is indeed a portent of the future. That the Phanar recently did not permit the patriotic Archbishop Christodoulos to lead the Greek Independence parade in New York should not surprise us.


(  The Greek Orthodox Church around the world in many instances no longer has a policy of maintaining and keeping alive the Hellenic identity, language, real Hellenic culture or Hellenic heritage. It is  only interested in expanding the number of Orthodox Christians in its ranks. Hellenism and Christianity are diametrically opposed to one another.
In Greece the ministry of education has stopped the teaching of the ancient Greek language in the schools. In other words it has sealed off the well, the fountain of knowledge that our Hellenic language derives all of its richness and continuity from. Without the full richness of the Greek language there cannot be a rich and productive Hellenic thought and creativity.

Christian Orthodoxy is shared by many nationalities, it cannot  guarantee in any way the continuity or survival  of Hellenism.

In Greece, the state, all the political parties, the Church and the Mass Media are all against the teaching of our real Hellenic heritage!!
We will not succeed in maintaining our Hellenism without the teaching of our Hellenic language, our true / real history, our philosophy, and our Hellenic National Religion to all of our Greek children!!

A Hellenic education founded on Hellenic principles and values is a must!!

Ελληνική παιδεία και αγωγή !!

Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει πλέον την πολιτική της διατήρησης της ελληνικής ταυτότητας, γλώσσας, του πραγματικού ελληνικού πολιτισμού ή την ελληνική κληρονομιά μας, αλλά ενδιαφέρεται μόνο για την επέκταση του αριθμού των ορθόδοξων χριστιανών στις τάξεις της. Επίσης ο Χριστιανισμός είναι διαμετρικά αντίθετος με τον Ελληνισμό.

Στην Ελλάδα το υπουργείο Παιδείας σταμάτησε τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στα σχολεία. Με άλλα λόγια έχει σφραγίσει το πηγάδι, την πηγή της γνώσης που η ελληνική μας γλώσσα αποδίδει όλο τον πλούτο και τη συνέχειά της. Χωρίς τον πλήρη πλούτο της ελληνικής γλώσσας δεν υπάρχει πλούσια και παραγωγική ελληνική σκέψη και δημιουργικότητα.

Η Χριστιανική Ορθοδοξία μοιράζεται με πολλές εθνικότητες, δεν μπορεί να εγγυηθεί με κανέναν τρόπο τη συνέχεια ή την επιβίωση του Ελληνισμού.

Στην Ελλάδα, το κράτος, όλα τα πολιτικά κόμματα, η Εκκλησία και τα ΜΜΕ είναι ενάντια στη διδασκαλία της πραγματικής ελληνικής μας κληρονομιάς!!

Δεν θα κατορθώσουμε να διατηρήσουμε τον Ελληνισμό μας χωρίς τη διδασκαλία της Ελληνικής μας γλώσσας, την αληθινή / πραγματική ιστορία μας, τη φιλοσοφία μας και την Ελληνική μας Εθνική Θρησκεία σε όλα τα παιδιά μας, σε όλα τα ελληνόπουλα του κόσμου !!

Μια ελληνική εκπαίδευση που βασίζεται στις ελληνικές αρχές και αξίες είναι απαραίτητη !!

Ελληνική παιδεία και αγωγή !!  

Aristotellis Alexandridis  )


Though my cynicism does not consort with some strident anti-clerical Greeks who think of the Church as the perennial enemy of Hellenism, there are those who will even argue that in general the Church in America has been trying to subvert Hellenism for decades, forgetting the inextricable connection of the language of the Gospels with the essence of Orthodoxy or of the importance of Hellenic (even if pagan - Hellenic National Religion and Faith) thought to the precepts of the early fathers and of Greek Orthodox theology. But I do surmise that here and there in the Orthodox churches of the future there will still be encouragement for those festivals. Such celebrations, after all, will help to raise funds and those for whom the name Aristotle can only mean Onassis will be parishioners who will have to understand that such ethnic affairs must emphasize more than Hellenism and that in themselves they are unnecessary to being a good Orthodox steward.
I hope, of course, that I am mistaken in my pessimism. And I do wish that my optimism were not so overwhelmed by my pessimism. Oh, yes, I do hope that if there is light at the end of the tunnel it is not the oncoming train. I even could here find it possible to light a candle, besides cursing the darkness. Though diluted and with some of the passion diminished, genuine Greekness may survive with people, Greek or non-Greek, who will concentrate on its values and its ideals. Some of the young Orthodox converts may indeed see beyond the religiosity; some non-Greek mates may move beyond the culinary and such and become truly interested in the essence of their partner’s ethnicity.

Non-Greeks, in general, may indeed out-Hellenize the shallow Hellenes as they become what Isocrates called “participants in our education” (“tis imeteras paideias metehontes”). In turn (and I have met such people) they may indeed promulgate the glory and ideals of Hellenism with an intellectual (even if not patriotic) zeal. It may be that our secular organizations will soon be alarmed enough to institute and subsidize schools – tutorial or of any other kind – that will teach the young their Hellenic heritage and culture. Perhaps, as well, such organizations will initiate closer and more frequent contact with the motherland.

Concurrently, the Greek government itself will have to increase its serious involvement in such endeavors. One can also hope that there will be more and better sponsored trips for our youth to Greece, organized by both the Greek state and our diaspora organizations, and all in consonance with the accelerated program of Greek teaching in the language, the culture and the history of mother Hellas. In this regard, a genuine, continuous dialogue between Hellas and the Hellenic diaspora is bound to enrich both. There is also a ray of hope in the “Greek Chairs” being instituted in American universities, though I do wonder how committed their graduates will become to their acquired Hellenism.

The Greekness whose gradual loss I lament here is a mode of thought and the love and passion that accompany it. For a culture to persist, its past and simple nostalgia, though very important, are not enough. To sustain themselves, traditions must stand fast at their core but ought to carve new pathways into the future. The diminution of Greekness does have much to do with the imperatives of evolution. Each generation, by the very nature of things, is bound to adopt its beliefs, its own priorities and its own perceptions. And yet, in my constitutionally-protected opinion, the Greek Americans, though commendable in many ways, have not done enough to sustain what is significant in their ethnicity; to pass on to their offspring the pride that comes from knowing who they are. Even if something of what had been may be salvaged, as I have here suggested, overall, I am sadly compelled to feel that we are headed toward “the cursed misfortune” of succumbing to their fate.
FALL 2001 – SPRING 2002



1. Επανελλήνισις σημαίνει την αναστήλωσην του Ελληνικού Πολιτισμού, ο οποίος είναι ένα σαφές, σαφέστατων πακέτο ιδεών. Όποιος θέλει την Επανελλήνισι πού είναι δυνατόν να πιστεύει;
α. Στον Χριστιανισμό; Αυτός είναι από κάθε άποψη το ακριβώς αντίθετων πακέτον ιδεών!
β. Στον Αθεϊσμό; Αυτός είναι το ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΩΣ αντίθετον πακέτον ιδεών!
γ. Στον Μαρξισμό; Αυτός είναι ομοίως το ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΩΣ αντίθετων πακέτον ιδεών!
δ. Στην Ατομοκεντρική Νεωτερικότητα; Αυτή είναι επίσης το ακριβώς αντίθετων πακέτον ιδεών!
ε. Στον Μωαμεθανισμό; Αυτός κι αν είναι το ακριβώς (τόσο που σε πιάνει φρίκη) αντίθετων πακέτον ιδεών!
ς. Να μην πιστεύει τίποτε; Τότε δεν θα πιστεύει και το Ελληνικόν πακέτον ιδεών!
Άρα, οφείλει να πιστεύει στο Ελληνικών πακέτον ιδεών! Του πακέτου αυτού γεννήτωρ και συγχρόνως συμπερίληψης και απόσταγμα είναι η Ελληνική Εθνική Θρησκεία!

Φέρνοντας πίσω στη ζωή την « Ελληνική Εθνική θρησκεία μας», είναι ένα πολύ αγαπημένο έργο σε εξέλιξη!!

Χαιρετίζουμε τους Έλληνες σε όλο τον κόσμο και τούς καλούμε να συμμετάσχουν σε αυτή τη μεγάλη, συναρπαστική, χαρούμενη και πατριωτική πρόκληση.

Προτείνουμε σε όλους να οργανώσουν κρυφές, μυστικές πνευματικές ομάδες εργασίας για αυτόν τον σκοπό, και αυτές η πνευματικές ομάδες να εξελιχθούν σε οργανωμένες κοινότητες, με εκλεγμένα διοικητικά συμβούλια και μέλη.


Παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη


Τα λεξικά λένε πως η ευτυχία είναι ένα συναίσθημα μεγάλης και γενικής χαράς που σχετίζεται με την ικανοποίηση υλικών και άλλων αναγκών μας. Ο ορισμός αυτός όμως αναφέρεται σε μια υλιστική φιλοσοφία όπου υπάρχει ένα υψηλό επίπεδο κατανάλωσης, αλλά και ύπαρξης πολλών αγαθών. Όταν τα αποκτήσουμε αυτά όμως, τότε η ευτυχία μας - δυστυχώς - φεύγει και μάλιστα γρήγορα.
Η ευτυχία μπορεί να είναι μια μόνιμη κατάσταση στον άνθρωπο και αυτό μπορεί να κατορθωθεί – μας λέει ο Πλάτωνας - όταν ο άνθρωπος μπορεί να δει την ουσία των πραγμάτων και αναφέρει πως η ευτυχία έχει να κάνει με το μυαλό και την σκέψη και όχι με την ψευδαίσθηση που μας παρέχουν οι αισθήσεις μας. Για τον Πλάτωνα ο αισθητός κόσμος είναι μία απάτη γιατί η πρώτη αληθινή πραγματικότητα είναι η ιδέα του ενάρετου ανθρώπου.

Από την άλλη μεριά ο Αριστοτέλης μάς λέει πως πολλοί άνθρωποι συσχετίζουν την ευτυχία με υλικά πράγματα όπως είναι ο πλούτος. Επίσης και με πολλά άλλα πράγματα που τους λείπουν. Για τον Αριστοτέλη όμως αυτή είναι μια σχετική ευτυχία που κάνει κάποιον ευτυχισμένο, αλλά για κάποιον άλλο δεν έχει καμία αξία. Όπως π.χ. ο διψασμένος στην έρημο θα ήταν ευτυχισμένος με λίγο νερό και όχι με λίγο χρυσάφι.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να αναζητήσει και να βιώσει κάτι που είναι πέρα από την απλή υλική επιβίωση. Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα άλλα έμβια όντα είναι ο Λόγος. ΄Ομως ο άνθρωπος δεν θα πρέπει να ενεργεί μόνο σύμφωνα με τον Λόγο, (λογική), αλλά και σύμφωνα με την Αρετή. Η Ευτυχία για τον Αριστοτέλη είναι η Ευδαιμονία. Η ευδαιμονία είναι ο τελικός σκοπός του ανθρώπου και η αρετή είναι το μέσο για να φτάσει κανείς σε αυτόν.

Ευδαίμων (=Ευτυχισμένος) είναι ο άνθρωπος που καταφέρνει κατά την διάρκεια της ζωής του, με τις πράξεις του και τα έργα του να εκφράσει την ανθρώπινη φύση του. Η ευδαιμονία είναι κάτι πολύ περισσότερο από την ευτυχία, και διαρκεί σε όλη την ζωή του ανθρώπου. Την ευδαιμονία δεν την στέλνουν οι θεοί, αλλά αποκτιέται με τη συνεχή και πρακτική εξάσκηση της Αρετής. Αυτή είναι ενέργεια. Δεν αποτελεί μια παθητική στάση, αλλά είναι μία δυναμική. Είναι σύνολο πράξεων και ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΝΩΣΕΩΝ όπως υποστηρίζει ο Πλάτωνας. Είναι ένας ενεργητικός τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας. Και για τον Αριστοτέλη η ευδαιμονία που περικλείει μέσα της την αρετή και τη σωφροσύνη είναι το τελικό όριο και πέρα από αυτό δεν υπάρχει τίποτε άλλο.

Ο Πλάτωνας συνδέει την αρετή με την ιδέα του αγαθού και δίνει στο περιεχόμενο της αρετής θεωρητική βάση. Δεν αναφέρεται στα όρια και το περιεχόμενο των πράξεων κάθε ανθρώπου.
Αντίθετα ο Αριστοτέλης επισημαίνει τον πρακτικό χαρακτήρα της αρετής και υποβαθμίζει τη θεωρητική προσέγγισή της. Δεν τον ενδιαφέρει να μάθουμε τι είναι αρετή, αλλά πώς θα γίνουμε ενάρετοι.

Στο σημείο αυτό ας έρθουμε στα όντως Παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, που είναι στη Μελβούρνη ΟΛΟΙ οι θαμώνες του Φιλοσοφικού Καφενείου και συγκεκριμένα στη χειμωνιάτικη Συνάντησή τους στις 3 Ιουλίου 2018. Τα θέμα τους ήταν οι δύο αυτοί φιλόσοφοι και το τι είπαν και τι πρέσβευαν για την Ευτυχία (Ευδαιμονία) και την Αρετή.
Αφού ειπώθηκαν όλα τα ανωτέρω παρουσιάστηκε σε όλο το ακροατήριο ο περίφημος Πίνακας του Ραφαήλ «Η Σχολή των Αθηνών», ο οποίος βρίσκεται στο Βατικανό και στο κέντρο της τοιχογραφίας παριστάνεται ο Πλάτωνας στα αριστερά να δείχνει με το δεξί του χέρι προς τον Ουρανό και ο Αριστοτέλης στα δεξιά διαφωνώντας και με το δεξί του χέρι και αυτός να δείχνει προς την Γη . Ο Πλάτωνας κρατάει το έργο του "Τίμαιος" ενώ ο Αριστοτέλης κρατάει το δικό του έργο "Ηθικά Νικομάχεια". Ο πίνακας συνόψισε τη Συζήτηση υπέροχα για το θεωρητικό Πλάτωνα και τον προσγειωμένο Αριστοτέλη.

Στο σημείο αυτό θετική και άκρως χαρούμενη σηκώθηκε η ομιλήτρια Ευθυμία – με αυθόρμητη διάθεση - ξάφνιασε τους πάντες. Κράτησε τον πίνακα του Ραφαήλ στα χέρια της και καταφατικά κατέθεσε δημοσίως: «Εκπονώ διατριβή στο πανεπιστήμιο με θέμα ακριβώς αυτόν τον πίνακα, γιατί θέλω να βγάλω τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη από την καρδιά του Βατικανού και να τους φέρω πίσω στην Ελλάδα όπου και ανήκουν!».

Άφησε άναυδο το ακροατήριο και ακούστηκε ένα ηχηρό «Μπράβο Ευθυμία!». Αυτά είναι τα «Παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη» στο Νότιο Ημισφαίριο!!


  1. When someone writes an article he/she keeps the thought of a
    user in his/her brain that how a user can understand it.
    Therefore that's why this article is amazing.

    Feel free to surf to my web page; Food to improve Memory

  2. Συμφωνώ σχεδόν σε όλα εκτός φυσικά ορισμένων. Πρώτον η Ελληνική σημερινή σημαία είναι χριστιανική και όχι Ελληνική.Ο ακρογωνιαίος λίθος του Ελληνικού πολιτισμού ήταν η κοσμοθέαση του, αυτό που λέμε θρησκεία σήμερα.Ομως η αμφισβήτηση της ύπαρξης των θεών είναι μια καθαρα ελληνική σκέψη.Το να μη πιστεύει ένας Έλληνας σε θεότητες αυτές καθεαυτες, αλλά να τιμά την σύλληψη του θείου όπως οι αρχαίοι πρόγονοι μας το συνέλαβαν,δεν τον κάνει λιγότερο Έλληνα απ' εκείνους που πιστεύουν και λατρεύουν τις Ελληνικές θεότητες.

  3. Συμφωνώ σχεδόν σε όλα εκτός φυσικά ορισμένων. Πρώτον η Ελληνική σημερινή σημαία είναι χριστιανική και όχι Ελληνική.Ο ακρογωνιαίος λίθος του Ελληνικού πολιτισμού ήταν η κοσμοθέαση του, αυτό που λέμε θρησκεία σήμερα.Ομως η αμφισβήτηση της ύπαρξης των θεών είναι μια καθαρα ελληνική σκέψη.Το να μη πιστεύει ένας Έλληνας σε θεότητες αυτές καθεαυτες, αλλά να τιμά την σύλληψη του θείου όπως οι αρχαίοι πρόγονοι μας το συνέλαβαν,δεν τον κάνει λιγότερο Έλληνα απ' εκείνους που πιστεύουν και λατρεύουν τις Ελληνικές θεότητες.