Monday, January 21, 2013

Η ΔΟΜΉ ΜΑΣ.......OUR STRUCTURE...

ΔΟΜΉ....ΟΜΟΣΠΟΝΔΊΑ


ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Ε.Ε.Ε.)

Λατρευτική Κοινότητα Δελφών

Αυτός είναι ο φορέας μας, ένας συνεχής  τίτλος, που δεν δια σπάζεται στα δύο, και απαρτίζεται από :



* Συμβούλιο Κυβερνητών


Όπως κάθε πρόεδρος του Ύπατου Συμβουλίου έχει ολοκληρώσει την πλήρη θητεία τους, γίνονται αυτόματα μέλη για διάρκεια ζωής του Συμβουλίου των Κυβερνητών.

Τα μέλη αυτού του διοικητικού συμβουλίου εκλέγουν έναν πρόεδρο και έναν γραμματέα. 

* ΎΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΎΛΙΟ της (Ε.Ε.Ε.)


* Η ΕΚΚΛΗΣΙΆ ή η ΒΟΥΛΉ


* Τα τοπικά τμήματα ή οι τοπικές κοινότητες




* Οι τοπικές κοινότητες να έχουν τα μέλι τους. Η ολομέλειά θα εκλέγει το διοικητικό συμβούλιο που θα απαρτίζετε από τον εξίσου αριθμό από γυναίκες και άντρες.




* Από την ολομέλειά θα εκλέγονται δυο άνδρες και δυο γυναίκες που θα αντιπροσωπεύουν την τοπική κοινότητα τους στην εκκλησία.




* Η ολομέλεια της εκκλησίας θα εκλέγει τα μέλη του ΎΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΎΛΙΟ της Ε.Ε.Ε.


..........................................................................




ΣΕ ΚΆΘΕ ΧΏΡΑ....π.χ.




ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Ε.Ε.Ε.)


Λατρευτική Κοινότητα Δελφών


Ελληνική Κοινότητα Αθήνας...(κάποια πόλη)


.....................................................




ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Ε.Ε.Ε.)


Λατρευτική Κοινότητα Δελφών


Ελληνική Κοινότητά Γλυφάδας (κάποια συνοικία ή δήμος)


.....................................................






ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ (Ε.Ε.Ε.)


Λατρευτική Κοινότητα Δελφών


Ελληνική Κοινότητά Ρόδος (κάποιο νησί)





ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΏΝ (ΕΕΕ)


Λατρευτική ΚοινοτηταΔελφών


Ελληνική Κοινότητα  Σχολάρι (κάποιο  χωριό)




......................................................................................................................

ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΉΝΩΝ ΕΘΝΙΚΏΝ


Λατρευτική Κοινότητά Δελφών, για την Ελληνική Εθνική Θρησκεία και Τιμή...


Πριν από την έναρξη των συνεδριάσεων των επιτροπών, των γενικών συνελεύσεων και όλες τις συγκεντρώσεις απαγγέλλουμε αυτή την προσευχή και όρκο....




Είθε να μην παύσω, ώ Μάκαρες Θεοί, να Σας αναγνωρίζω Χάριν,
για όλα τ’αγαθά που μές από Εσάς λαμβάνω και για όσα έχω
ήδη λάβει, πρώτιστος χορηγός των οποίων είναι ο Ύπατος Ζεύς.


Είθε να μην ολιγωρήσω απέναντι στο κοινό τού Γένους μου,
με όσες δυνάμεις διαθέτω και το να υπηρετώ πρόθυμα το Κοινόν,
αυτό ας το θεωρώ ταυτόχρονα και δικό μου μεγάλο όφελος.


Είθε να μην γίνω αίτιος κανενός κακού, από αυτά που μπορεί
να τύχουν κάθε φορά στους ανθρώπους, αλλά αγαθού, κατά δύναμιν,
ώστε να δύναμαι να γίνω κι εγώ ευδαίμων, ομοιάζοντας σ’Εσάς.


{ Πλήθωνος, ‘Επτά και είκοσιν Ύμνοι ές Θεούς εννέα τε στίχων έκαστος.
‘Υμνος δύο και εικοστός, εφημερίων δέ πρώτος.
Απόδοσις: Ιαλυσσός, Αθηνα 2012}.




https://www.facebook.com/photo.php?fbid=314526185411851&set=gm.1422475358043755&type=3&hc_location=ufi




................................................................................




* Θα ακολουθήσει το Σύνταγμα... 


..........................................................................................................
STRUCTURE....a Federation....


UNION OF ETHNIC HELLENES (U.E.H.)

Spiritual Community of Delphi

This is our organization, a continuous title, not broken in two, and consists of:



* Α Board of Governors


As each Supreme Council president has completed their full term, they automatically become life members of the Board of Governors.


The board members elect a chairman and a secretary.



* The Supreme Council of the U.E.H.


* The Ecclesia or the Parliament.


* The local branches or local communities


* Local communities have their members. The total membership to elect the board of management which is composed of an equal number of women and men.

* The total membership of the local communities to elect two men and two women who will represent their community in the Ecclesia.

* The total membership of the Ecclesia to elect the members of the Supreme Council of the U.E.H. Spiritual Community of Delphi. (The council should consist of an equal number of men and women).

..............................................


IN EVERY COUNTRY.... eg.


UNION OF ETHNIC HELLENES (U.E.H.)

Spiritual Community of Delphi


Hellenic Community of Athens ... (a city)

..................................................



UNION OF ETHNIC HELLENES (U.E.H.)

Spiritual Community of Delphi


Hellenic community of Glyfada (a district or municipality)

...................................................



UNION OF ETHNIC HELLENES (U.E.H.)

Spiritual Community of Delphi


Hellenic community of Rhodes (an island)

.................................................


ΣΎΝΤΑΓΜΑ Ή ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΌ



*  Οι στόχοι μας...
*  Να υπάρχει το εκλέγειν και εκλέγεσθαι.
*  Ομοσπονδιακή δομή.
*  Όλη η περιουσία να ανήκει στον οργανισμό. 

Οι τοπικές κοινοτητες...

*  Θα ήταν καλό στις τοπικές κοινότητες μας να γίνονται Γενικές Συνελεύσεις μια φορά
τον μήνα, ή μια φορά κάθε δυο μήνες,  για................
α) να δίνεται η ευκαιρία στα μέλη να γνωρίζονται καλύτερα και να δημιουργούνται
καλές σχέσεις και φιλίες.
β) να μπορούν τα μέλη να μαθαίνουν πώς να αγορεύουν και να κάνουν δημόσιο διάλογο.
γ) να αποκτούν με αυτόν τον τρόπο πείρα, υπομονή και πειθαρχία.
δ) να μπορούν με αυτόν τον τρόπο να είναι ενεργά μέλη των κοινοτήτων τους.
ε) να δίνεται η ευκαιρία στα μέλη να ενημερώνονται από το συμβούλιό τους και να μπορούν να εκφράζουν την γνώμη τους και να δίνουν οδηγίες στο συμβούλιο και το συμβούλιο να εκτελεί και να εφαρμόζει τις προτάσεις της ολομέλειας [συλλογικός τρόπος λειτουργίας].



Το ΤΟΠΙΚΌ ΣΥΜΒΟΎΛΙΟ να....



Constitution... to be continued...θα έχει συνέχεια...


......................................................................



Οι Θεοί μας

..Η Ελληνική Ψυχή εκπαιδεύεται στην Ελευθερία μόνον όταν υπηρετεί τους Αθανάτους Πατρώους Θεούς, ενώ εκπαιδεύεται στην δουλεία όταν προσκυνά τους ξένους ψευδούς θεούς.

Ας διδάξουμε με ζήλο στα παιδιά μας το ρητό των Ιεροφαντών: «Δεν υπάρχουν άλλοι Θεοί από τους Πατρώους». Ας διδάξουμε στα παιδιά μας ότι «Αν δεν υπηρετείς ξένους θεούς, δεν θα υποδουλωθείς ποτέ σε ξένους κυβερνήτες. Αλλά αν υπηρετείς ξένους θεούς, θα υποδουλώνεσαι συνεχώς σε ξένους κυβερνήτες».

Όταν οι Έλληνες μάθουν από μικρά παιδιά ότι ανήκουν σε ένα μοναδικό και διαφορετικό έθνος, που έχει δικούς του νόμους και έθιμα, και ότι οι Θεοί του είναι Αθάνατοι, Μοναδικοί και Αληθινοί, όταν μάθουν να σέβονται την μοναδικότητα και την διαφορετικότητα της Ελληνικής Φυλής, τότε θα τους σέβονται και οι οποίοι εχθροί των. Αν οι Έλληνες δεν μάθουν να σέβονται τον εαυτό τους, την Ελληνική Θρησκεία, τους Πατρώους Θεούς, τα Ελληνικά Ήθη και Έθιμα, τους Ελληνικούς Νόμους, τότε ούτε οι υποθετικοί εχθροί τους θα τους σεβαστούν. Αντιθέτως θα τους κατασπαράξουν. Και τότε οι Θεοί δεν θα απλώσουν το χέρι για να τους βοηθήσουν, αλλά θα τους τιμωρήσουν με φωτιά και σίδερο. Η ασέβεια προς τους Πατρώους Θεούς ισοδυναμεί με υποταγή στους ξένους κατακτητές. Και η αγάπη προς τους Πατρώους Θεούς ισοδυναμεί με επανάσταση εναντίον των ξένων κατακτητών.


Οι Ιεροφάντες του Ελληνισμού ποτέ δεν έκρυψαν τα μυστικά τους απ’ όσους ήθελαν να τα μάθουν. Η Σοφία των Ιεροφαντών ήταν πάντα στην διάθεση όσων απλώνουν το χέρι για να τραφούν από το Ελληνικό Δένδρο της Γνώσεως.


Τιμή και Μνήμη στους Εθνομάρτυρες και τους Ιεροφάντες του Ελληνισμού "





https://www.youtube.com/watch?v=KX9UdXQhBuU

Δώδεκα θεοί του Ολύμπου



Οι Θεοί του Ολύμπου. Αναπαράσταση σε σαρκοφάγο. Μουσείο του Λούβρου.

Οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου είναι οι κύριοι θεοί των Ελλήνων που κατοικούσαν στην πνευματική κορυφή του Ολύμπου. Οι Ολύμπιοι θεοί κέρδισαν την εξουσία νικώντας τους Τιτάνες στην Τιτανομαχία. Στην πραγματικότητα οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο δωδεκάθεο, αλλά υπήρχαν μεγάλοι και μικρότεροι θεοί και άλλοι που λατρεύονταν τοπικά π.χ. ο Δίας, ο Ποσειδώνας και ο Άδης ήταν οι μεγαλύτεροι θεοί, ενώ ο Διόνυσος ήταν μικρότερος θεός.

Οι θεότητες που, κατά παράδοση, αποτελούσαν το δωδεκάθεο είναι:
Ζευς ή Δίας Jupiter Versailles Louvre Ma78.jpg Ο πατέρας των Θεών και ο σπουδαιότερος από αυτούς. Θεός των καιρικών φαινομένων, προστάτης των ξένων, της οικογένειας και της γονιμότητας. Λατρευόταν ως ο σοφός θεός που καθόριζε τις τύχες των ανθρώπων και ρύθμιζε την ηθική τάξη του κόσμου.
'Ηρα Hera Campana Louvre Ma2283.jpg Αδελφή και σύζυγος του Δία. Ήταν προστάτιδα του γάμου και της συζυγικής πίστης.
Ποσειδώνας Neptune fountain02.jpg Θεός της θάλασσας, των ποταμών, των πηγών των πόσιμων νερών και γενικά του υγρού στοιχείου.

Δήμητρα
Demeter Pio-Clementino Inv254.jpg Θεά της γης , της γεωργίας , της χλωρίδας , της τροφής , του γάμου και προστάτιδα των γεωργών.
Διόνυσος Dionysos Louvre Ma87 n2.jpg Θεός του κρασιού και των σαρκικών απολαύσεων.
Αφροδίτη NAMA 262 Aphrodite Epidaure 2.JPG Θεά της ομορφιάς και του έρωτα.
Απόλλων Roman Statue of Apollo.jpg Θεός της , μαντικής της τέχνης  και του χορού , της ηθικής τάξης και της λογικής. Ήταν ακόμα θεραπευτής θεός.
'Αρης Ares villa Hadriana.jpg Θεός της μάχης και του πολέμου
'Αρτεμις Diane de Versailles Leochares 2.jpg Θεά της άγριας φύσης, του κυνηγιού , των ζώων και της γονιμότητας.
Αθηνά Athena Giustiniani Musei Capitolini MC278.jpg Θεά της Σοφίας, των τεχνών και του σώφρονος πολέμου
'Ηφαιστος Vulcan Coustou Louvre MR1814.jpg Θεός της φωτιάς, των ηφαιστείων , της μεταλλουργίας και προστάτης των τεχνιτών. Ήταν ακόμα ο κατασκευαστής των όπλων των θεών.
Ερμής Hermes-louvre3.jpg Ήταν ο αγγελιαφόρος των θεών, κήρυκας και ψυχοπομπός, προστάτης του  εμπορίου των ταξιδιωτών αλλά και των ληστών.

Άλλες θεότητες των Ελλήνων είναι:

  • Πλούτωνας: [ή Άδης, κατά την πρώιμη αρχαιότητα] : Θεός του Κάτω και του Αόρατου Κόσμου.
  • Εστία: Θεά της οικογένειας, της οικίας, της φωτιάς και των υφαντικών τεχνών.
  • Εκάτη : Θεά της μαγείας.
  • 'Ερως : Θεός του έρωτα.
  • 'Ηβη : Θεά της νεότητας.
  • Ιασώ : Θεά της ίασης.
  • Παν : Θεός της πανίδας και των ποιμένων.
  • Περσεφόνη : Θεά των εποχών[κόρη της Δήμητρας].
  • Αίολος : Θεός των ανέμων.
  • Θέμις : Θεά της δικαιοσύνης.





Σήμερα μπαίνουμε κάτω από την επίδραση της Θεάς Ήρας.



Η Θεά Ήρα συμβολίζει τον νόμο της πνευματικής αγάπης.



Η Θεά Ήρα μυθεύτηκε ως η λαμπρότερη (μαζί με τον Δία) από τους Έλληνες Θεούς, γιατί εκπροσωπεί την μία από τις δύο πλέον εξελιγμένες ουσίες της Φύσεως, της παραγωγικής ύλης που είναι η αφορμή της δημιουργίας των νοητικών όντων (η άλλη ουσία είναι ο ενεργητικός αιθέρας – Δίας που είναι η αιτία της δημιουργίας των νοητικών όντων).
Στα ¨Ορφικά¨στον ύμνο της Ήρας αναφέρεται ότι η Ήρα συμβολίζει τον αέρα.
Έστι η Ήρα πρέπει να είναι άτομο ύλης αερώδους καταστάσεως, δηλαδή ελαφρό και αόρατο, ισοδύναμο με την μορφή της ουσίας του αιθέρος και πρέπει να βρίσκεται στην ατμόσφαιρα της Γης, σε ορισμένη εποχή όπως την άνοιξη, έτοιμο να ενωθεί μαζί του για την δημιουργία της ψυχής. Πιθανόν η Ήρα να κατάγεται από την ίδια πηγή εκπόρευσης με τον Δία, ως αδελφή του, δηλαδή από τις ηλιακές εκρήξεις και ως άτομο τέτοιο να είναι από τα άτομα εκείνα ¨των μοριακών χειμάρων¨.
Η Ήρα ακολουθεί τον αιθέρα – Δία σε όλες τις μεταμορφώσεις του σαν νόμιμος σύζυγός του. Οι μορφές που παίρνει ο απρόσωπος δημιουργικός Ζευς, είναι ανάλογες με την εκάστοτε συνεργασία του με την ζωή και την κίνηση, τις βασικές δηλαδή ιδιότητες του ψυχικού ατόμου – Ήρας.
Η συστολική κίνηση του ψυχικού ατόμου – Ήρας, η οποία δεν αφήνει αχαλίνωτη την διαστολική ζωή να απλωθή και να διαλύση το υλικό άτομο, γίνεται αφορμή για την πρώτη έκφραση της έλξεως του κέντρου και συνεπώς της ιδιότητος της αυτοσυντηρήσεως, εκδηλώνεται δε ως ένστικτο, (μαζί με τον νόμο της ζωής) στα ζώα.
Η έλξη επομένως του κέντρου της ψυχής τείνει να φέρη και να συγκρατήση σ’ αυτό, ότι η συμπεριφορά του ως φυγοκεντρική τείνει να εξωτερικεύση και σκορπίσει γύρω της. Και αυτή η έλξη είναι ο νόμος της καθολικής αγάπης.
Αν αναζητήσουμε στον ανθρώπινο οργανισμό την αντιστοιχία της Ήρας ως ελκτικής συστολής των διαφόρων συστημάτων του, θα την συναντήσουμε πρώτον ως σύσπαση αυθυπαρξίας στην συστολή της καρδιάς του. Δεύτερον στην ιδιότητα της αυτοσυντηρήσεως όλων των κυττάρων, των συστημάτων του σώματος.
Ακόμα και βαθύτερα εξετάζοντας μπορούμε να ξεχωρίσουμε ότι και αυτή η γονιμοποίηση του ωαρίου από το σπερματοζωάριο, κοντά στην γονιμοποιό δυναμή του, στον νόμο δηλαδή του έρωτος που του δίνει την ενεργητική δραστηριότητα, έχει ακόμα αφορμή και την ελκτική ιδιότητα της αγάπης που φωλιάζει στα ωάρια.
Έτσι λοιπόν η έλξη εξελίσεται τέλος δυναμικά στον υπέροχο πνευματικό νόμο της αγάπης.
Η στοργή, η περίθαλψη, η καλωσύνη, η αφοσίωση, η ευεργεσία, η περίπτυξη και όλα τα συναφή προς την αγάπη, είναι εκδηλώσεις που φέρνουν ευτυχία και χαρά.
Αν δε στον νοητικό παράγοντα της ψυχής, τον Δία, οφείλεται η δημιουργία, η ενεργητική της πρόοδος και η ψυχοπνευματική της τελειοποίηση με την απόκτηση της γνώσεως – σοφίας, του θείου δηλαδή πνευματικού νόμου της ελευθερίας, στον πνευματικό νόμο της αγάπης – Ήρας οφείλονται τα ιερώτερα ιδανικά της, εκείνα που συντρέχουν ασφαλώς γι’ αυτήν την τελειοποίηση.
Νικόμαχος

by: NICK NIKOMAHOS TAPINOS



 Η Θεά Δήμητρα.


Στις 21/8 μπαίνουμε κάτω από την κυριαρχία της Θεάς
Δήμητρας.

Η Θεά Δήμητρα συμβολίζει τον νόμο της ζωογόνου ιδιότητας της
ύλης της Γης.

Η Θεά Δήμητρα είναι κόρη της Ύλης – Ρέας και διακρίνεται
κατ’ αρχάς στην χαρακτηριστική φυγόκεντρο διαστολική και ζωογόνο ιδιότητα της Ρέας – Ύλης της Γης. Δηλαδή ως περιφέρεια των ατόμων της Μεριστής Ουσίας της Φύσεως. Η ιδιότητα αυτή παράγει την άπωση της περιφέρειας των ατόμων της ύλης
και είναι εκείνη που τα φέρνει σε επαφή με το περιβάλλον. 
Κατόπιν διακρίνεται σε φυσικό νόμο της ζωογόνου ιδιότητος
της ύλης, αφορμή και πηγή εκδηλώσεως της ζωής καθώς και της διατηρήσεώς της. 
Στην συνέχεια η Δήμητρα διακρίνεται στην φανέρωση της ζωής
στα ζωντανά κύτταρα, με την ενεργητική συνεργασία της γονιμοποιού δυνάμεως του Ποσειδώνα και της φωτογόνου δυνάμεως του Πλούτωνος, ως συνθετικής ουσίας των.
Η Δήμητρα τότε είναι η περιφέρεια του ζωντανού γήινου
ατόμου, οπότε αρχίζει και η οντογονική κλίμακα της ζωής.

Κατ’ αρχάς παρουσιάζονται τα πρωτοζωϊκά κύτταρα με έκδηλη
ζωή, κίνηση και διχοτόμηση. Ακολουθούν έπειτα οντογονικώς τα ζωντανά κύτταρα των πολυσύνθετων οργανισμών. Αυτούς τους διακρίνει η έμψυχη ζωή, με αιτιολογικό παράγοντα της δημιουργίας των την νοητική ενέργεια και με χαρακτήρα την ενστικτώδη
λειτουργία της ψυχικής των νοήσεως και την αναπαραγωγική ικανότητα ζωής, που εκδηλώνεται σε ορμή αναπαραγωγής.

Η οντογονική μορφή της Δήμητρας ως περιφέρεια των ατόμων της
ζώσας ύλης, διακρίνεται πρώτον σε ψυχική για το ψυχικό άτομο και δεύτερον σε ζωϊκή για τα κύτταρα και τους οργανισμούς των. Είναι δε ιδιότης αναπαραγωγής με γέννηση για τους οργανισμούς και με διχοτόμηση για τα κύτταρα.
Εξελικτικά η οντογονική Δήμητρα παρουσιάζεται στις ψυχές των
ανθρώπων ως αισθήματα, με την συνεργασία του νοητικού και την άμεση επαφή με τα αισθητήρια όργανα.

Η διαστολική ιδιότητα της Θεάς Δήμητρας στους ανθρώπινους
οργανισμούς συναντιέται, καθώς είναι φυσικό, και στα διάφορα συστήματα και όργανα. Παράδειγμα η διαστολική κίνηση της καρδιάς και ειδικώς η αναπαραγωγική – γεννητική ικανότης της γυναικείας μήτρας, ως κέντρου γεννήσεως στην οποία κυριαρχεί η μητέρα Θεά Δήμητρα. 

Ως συμβολική μήτρα και όργανο της μητρότητος η Δήμητρα,
παράγει τους καρπούς της, τα ωοκύτταρα. Θεωρείτο επομένως τροφός της Κόρης Περσεφόνης, που ήταν σύμβολο των ωοκυττάρων και για αυτό ονομάστηκε Κουροτρόφος.
Η μητρότης στη Γη και γενικά στην Φύση, είναι η μεγαλύτερη
δωρεά στα όντα της. Είναι η ίδια η αιώνια ζωή. Είναι ένα ασύγκριτο χάρισμα, που όλα τα όντα το χρωστάμε στην Μεγάλη Μητέρα την Θεά Δήμητρα.
Από το σημείο αυτό της ειδικεύσεως της Δήμητρας δηλαδή στην
γυναίκα, αρχίζει η δράση της όχι μόνο ως φυσικός νόμος της ζωής, εκπροσώπου των ωδίνων, της γεννήσεως και της διαιωνίσεως του ανθρώπινου γένους, αλλά κυρίως ως προϊσταμένης των Μυστηρίων. Γι’ αυτό της είχε δοθεί το επίθετο της Θεσμοφόρου, εκείνης δηλαδή που παρέδωσε στο ανθρώπινο γένος τους ιερούς Νόμους και τους Θεσμούς.
Στην αρχαιότητα, μάλιστα, δέχοντο ότι τα Μυστήρια ήταν
δημιούργημα της Θεάς Δήμητρας, δηλαδή της ζωής, που είχε επίγνωση του προορισμού της, της πνευματικής επομένως ζωής.


Η ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ...ΘΕΑ ΤΗΣ ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

ΥΜΝΟΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ
ΚΛΥΘΙ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΛΥΥΜΝΕ, ΟΥΡΑΝΙΑ, ΚΥΘΗΡΙΑ, ΚΥΠΡΙΔΑ , ΑΡΙΑΔΝΗ, ΑΠΟΚΡΥΦΗ, ΠΑΝΤΟΓΕΝΗΣ, ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΘΕΑ,
ΦΙΛΟΠΑΝΥΧΕ, ΣΕΜΝΗ, ΝΥΚΤΕΡΙΝΗ, ΖΕΥΚΤΕΙΡΑ, ΔΟΛΟΠΛΟΚΕ, ΜΗΤΕΡ ΑΝΑΓΚΗΣ.
ΟΛΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΕΝΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ,
ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΜΟΙΡΩΝ, ΓΕΝΝΑΣ ΔΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
ΟΣΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΤΗΝ ΠΟΛΥΚΑΡΠΗ ΓΑΙΑ,
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΗΣ.
ΣΕΜΝΗ ΠΑΡΕΔΡΕ ΤΟΥ ΒΑΚΧΟΥ,
ΠΟΥ ΤΕΡΠΕΣΑΙ ΣΤΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑ, ΓΑΜΟΣΤΟΛΕ, ΜΗΤΕΡ ΕΡΩΤΩΝ.
ΑΝΑΣΣΑ ΠΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ,
ΔΡΩΝΤΑΣ ΚΡΥΦΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΙΘΩ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΧΑΡΑ.
ΑΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ,
ΕΡΑΤΟΠΛΟΚΑΜΗ, ΕΥΠΑΤΡΕΙΑ,
ΣΥΝΔΑΙΤΕ ΤΩΝ ΝΥΜΦΩΝ, ΘΕΩΝ ΣΚΗΠΤΟΥΧΕ, ΛΥΚΑΙΝΑ.
ΓΕΝΝΟΔΟΤΕΙΡΑ, ΦΙΛΑΝΔΡΕ, ΠΕΡΙΠΟΘΗΤΗ,
ΠΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΖΩΗ.
ΕΝΩΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΑΧΑΛΙΝΩΤΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ,
ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΘΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΕ ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΣΟΥ ΦΙΛΤΡΑ.
ΕΛΑ ΚΥΠΡΙΔΑ ΘΕΑ, ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΑΠΟ ΘΕΕΙΚΟ ΓΕΝΟΣ
ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ,
ΕΙΤΕ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ,
Η ΣΤΗΝ ΓΑΙΑ, Η ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ,
Η ΤΕΡΠΕΣΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΚΟΥΡΟΜΑΤΕΣ ΝΥΜΦΕΣ ΣΤΗΝ ΔΙΑ,
ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΑΛΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΕΡΕΣ ΑΚΡΟΓΥΑΛΙΕΣ ΤΗΣ.
ΣΕ ΚΑΛΩ ΑΝΑΣΣΑ ΕΙΤΕ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΦΟ ΣΟΥ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ,
ΠΟΥ ΠΑΡΘΕΝΕΣ ΚΑΙ ΝΥΜΦΕΣ ΣΕ ΥΜΝΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ,
ΕΣΕΝΑ ΜΑΚΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΜΒΡΟΤΟ ΑΓΝΟ ΑΔΩΝΗ,
ΕΛΑ ΜΑΚΑΡΙΑ ΘΕΑ, ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ,
ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΚΑΛΩ ΜΕ ΑΓΙΑ ΛΟΓΙΑ ΣΕΜΝΗΣ ΨΥΧΗΣ.
ΧΑΙΡΕ ΜΗΤΕΡ ΕΡΩΤΩΝ!


 ΑΠΟΛΛΩΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ
ΑΠΟΛΛΩΝ O ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους θεούς του Ολύμπου. Γεννήθηκε από το Δία και τη Λητώ. Δίδυμη αδελφή του είναι η Άρτεμη. Τα δυο παιδιά γεννήθηκαν στη Δήλο, νησί του Αιγαίου, που από τότε θεωρείται ιερό.
Για τους Αρχαίους Έλληνες υπήρξε θεός του ήλιου και του φωτός, Ο μύθος αναφέρει ότι το φθινόπωρο έφευγε και πήγαινε στη χώρα των Υπερβορείων. Την άνοιξη ξαναγύριζε πάνω σ' ένα άρμα, που το έσερναν κύκνοι.
Είχε σχέση με τη βλάστηση και γενικά τη γεωργία. Γι' αυτό ένα από τα σύμβολά του είναι ένα χλωρό κλαδί δάφνης. Προστάτευε τους βοσκούς και τα κοπάδια, τους κυνηγούς και τους ναυτικούς, προπάντων στα μακρινά ταξίδια. Ήταν θεός που εξάγνιζε τους ανθρώπους από τα εγκλήματα. Παράλληλα όμως είχε τη δύναμη να εμποδίζει κάθε καταστροφή, θάνατο ή αρρώστια. Γι' αυτό ήταν θεός της ιατρικής και πατέρας του Ασκληπιού, που ήταν κι αυτός θεός της ιατρικής. Μπορούσε να ανακουφίζει και το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων.
Θεωρούνταν και θεός μαντικός, γι' αυτό είχαν ιδρύσει πολλά μαντεία για χάρη του, σε πολλούς τόπους της αρχαίας Ελλάδας. Το σπουδαιότερο από όλα βέβαια ήταν το μαντείο των Δελφών. Εκεί στους Δελφούς οι νομοθέτες επικύρωναν τους νόμους τους μέχρι τον 5ο π.Χ. αιώνα. Γι' αυτό λογαριαζόταν και θεός που τηρεί την τάξη, επιβάλλει το σεβασμό στους νόμους και την τήρηση των όρκων. 
Ήταν και προστάτης της νεότητας και σ' αυτόν αφιέρωναν οι νέοι τα μαλλιά τους, όταν τα έκοβαν για πρώτη φορά. Θεωρούνταν ακόμη και θεός της μουσικής και της ποίησης, πατέρας των Μουσών και επομένως προστάτης όλων των καλών τεχνών.
Σύμβολα του Απόλλωνα είναι ο ομφαλός (αφαλός), η λύρα, ο τρίποδας, το τόξο και τα βέλη, ο κύκνος, το γεράκι, ο γύπας, ο κόρακας, ο γρύπας (αετός και λιοντάρι μαζί), ο λύκος, το ελάφι, ο τράγος, η κατσίκα, το κριάρι, ο ποντικός, ο βάτραχος, το φίδι, η σαύρα κ.ά. Από τα φυτά ο φοίνικας, η ελιά, τα στάχυα, κυρίως η δάφνη κ.ά.
Οι αρχαίοι Έλληνες του είχαν αφιερώσει πολλές γιορτές, όπως τα Δήλια, τα Πύθια, τα Κάρνεια, τα Δελφίνια, τα Υακίνθια κ.ά.


  ΘΕΑ ΕΣΤΙΑ

-Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΣ ( θυσία στή
 Θεά Εστία, πίνακας τού Goya) Ή ίδια η ιδέα του Άσβεστου Πυρός. Κατά τον Όμηρο η Εστία, «ιστίη» όπως αναφέρεται στην Οδύσσεια, είναι αντικείμενο θρησκευτικού σεβασμού, την οποία επικαλούνται ως μάρτυρα των όρκων μαζί με τον Δία, όσοι δε, τίθενται υπό την προστασία της είναι απαραβίαστοι. Στην Θεογονία του Ησίοδου και στους Ομηρικούς Ύμνους εμφανίζεται περιβεβλημένη με ανθρωπομορφικό χαρακτήρα. Αναφέρεται ως θυγατέρα του Κρόνου και της Ρέας και ως πρώτο τέκνο αυτών. Αργότερα, οι ποιητές τιμούσαν σε αυτή την πρωτότοκη, την πρεσβύτατη των θεοτήτων. Η έκφραση «Αφ’ Εστίας» θυμίζει ότι η Εστία λάμβανε τις απαρχές όλων των θυσιών και πως στις ευωχίες οι πρώτες σπονδές γίνονταν προς τιμήν της. Η Εστία, αδελφή του Διός, της Ήρας, της Δήμητρας, του Άδου και του Ποσειδώνος, ένεκα της πρωτοτοκίας κατείχε την υψηλότερη θέση ανάμεσα σ’ αυτές τις μεγάλες θεότητες και κατέκτησε από αυτούς την πρωτοκαθεδρία. Οι αναφορές σ’ αυτήν περιορίζονται σ’ ένα μύθο που βρίσκουμε στον Ομηρικό Ύμνο για την Αφροδίτη, ο οποίος αναφέρει πως ο Ποσειδών και ο Απόλλων την ζήτησαν σε γάμο, όμως αυτή δεν ήθελε και αρνήθηκε σθεναρά. Αγγίζοντας το κεφάλι του ασπιδοφόρου Διός, όρκο μεγάλο έδωσε που ήταν και τελεσίδικος, παντοτινά να είναι παρθένα. Τότε ο Ζευς αντί για γάμο της έδωσε την μέγιστη τιμή, να κάθεται στο μέσον του σπιτιού απολαμβάνοντας την μεγαλύτερη μερίδα. Και, σε όλους τους Ναούς των Θεών είναι τιμιούχος και για όλους τους θνητούς η πρέσβειρα είναι των Θεαινών. Μία παράδοση αναφέρει πως η Θεά έλαβε αυτά τα προνόμια από τον Δία, μετά την νίκη του ενάντια στους Τιτάνες. Ωστόσο, η Εστία έμενε πάντα στα ολύμπια δώματα και ποτέ δεν απομακρυνόταν από την επίσημη θέση της. Οι αναφορές για τις γαμήλιες προσφορές που της έγιναν από τον Απόλλωνα και τον Ποσειδώνα πιθανόν να έχουν συναχθεί από την κοινή λατρεία των τριών θεοτήτων στους Δελφούς. Σύμφωνα με τον Οβίδιο (Ημερολόγιο) κάποια μέρα που όλοι οι Θεοί είχαν παρακαθίσει σε μία γιορτή και από το φαγητό και το ποτό είχαν αποκοιμηθεί, ο Πρίαπος μεθυσμένος επιχείρησε να βιάσει την Εστία. Αλλά τότε ένας γάιδαρος γκάριξε δυνατά και η Εστία ξύπνησε κι έβαλε τις φωνές βλέποντας τον Πρίαπο έτοιμο να της ριχτεί κι έτσι τον έκανε να το βάλει στα πόδια τρομαγμένος. Ο Robert Graves στο βιβλίο «Οι ελληνικοί μύθοι» αναφέρει: «η απόπειρα του Πρίαπου να την βιάσει, είναι ανεκδοτολογική προειδοποίηση κατά της ιερόσυλης κακομεταχείρισης των φιλοξενουμένων γυναικών που έχουν τεθεί κάτω από την προστασία της σπιτικής ή της δημόσιας εστίας. Ακόμη και ο γάιδαρος, σύμβολο λαγνείας, διαλαλεί την εγκληματική τρέλα του Πρίαπου». Επίσης, η Εστία είναι η μόνη από τους Ολυμπίους Θεούς που δεν παίρνει μέρος σε πολέμους ή διαμάχες. Οι πρώτοι Έλληνες έδωσαν το όνομα στην Θεά Εστία όχι τόσο από τον ακίνητο λίθο που βρισκόταν στο μέσον της οικίας τους και χρησίμευε για να υποβαστάει την φωτιά αλλά από την ίδια την φωτιά. Το οικιακό πυρ είχε ουράνια καταγωγή, άλλωστε ανερχόταν από τους κοινούς βωμούς στον ουρανό ως κομιστής των ευχών και των προσφορών των ανθρώπων, οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο συν-κοινωνούν με τους Θεούς. Στην θυσία, η γέννηση και η λαμπρή ενέργεια αυτής ήταν αναπόσπαστες συνθήκες της λατρείας των άλλων ουρανίων δυνάμεων, οι οποίες μόνο με την πρόσκληση αυτής γίνονται. Η Εστία, πρώτη από τους Θεούς αποκάλυψε την παρουσία της φωτιάς στην Γή. Ίσως, γι’ αυτό τίθεται στην αρχή της γενεαλογίας. Η ιερή σημασία της λέξης Εστία φαίνεται απονεμημένη ως προς το Ιερό Πυρ που ανάβει για τις θυσίες. Στις θρησκευτικές δοξασίες των Ελλήνων έμειναν αυτές οι αναμνήσεις της αρχαίας ταυτότητας της Εστίας προς την ακτινοβόλο εστία του Βωμού. Σε όλα τα Ιερά αντιπροσωπεύει το Ιερό Πυρ, που καίει προς τιμήν της θεότητος που κατοικεί σ’ αυτό. Ο βωμός της στους Δελφούς ήταν η «Κοινή Εστία» των Ελλήνων, από εκεί άναβε η φωτιά των Ναών, η οποία δεν έσβηνε ποτέ. Παράσταση από αττική ερυθρόμορφη κύλικα, 515-510 π.α.χ.χ. Υπογράφετε από τον αγγειοπλάστη Ευξίθεο και τον αγγειογράφο Όλτο. Εικονίζεται συγκέντρωση Θεών. Στο μέσο της σκηνής ο Δίας σπένδει με φιάλη που του γεμίζει ο οινοχόος Γανυμήδης, πίσω από τον οποίο κάθεται η Εστία, κρατώντας καρποφόρα κλαδιά. Ο συνδυασμός της Εστίας και του Ερμού στα μνημεία της τέχνης και της ελληνικής ποιήσεως μαρτυρεί πως υπάρχει σχέση μεταξύ τους. Ο Ερμής ήταν ο αληθινός εφευρέτης των θυσιών, ανάβοντας την πρώτη Φωτιά πάνω στη Γή, προς τιμήν των Θεών. Στις σπάνιες απεικονίσεις της η Εστία εμφανίζεται συνήθως μαζί με τον Ερμή με τον τρόπο που την σμίλεψε ο Φειδίας στο βάθρο του μεγάλου αγάλματος του Διός στην Ολυμπία μαζί με τους δώδεκα Θεούς. Ο Ομηρικός Ύμνος στην Εστία περιλαμβάνει μια εξάστιχη επίκληση στον Ερμή όπου ο ποιητής αναφέρεται δύο φορές στα αισθήματα φιλίας που νιώθει ο ένας για τον άλλον. Ο συγγραφέας Jean Pierre Vernant στο βιβλίο του «Μύθος και σκέψη στην Αρχαία Ελλάδα» αναλύοντας διεξοδικά την σχέση ανάμεσα στις δύο θεότητες, λέει λοιπόν: «Αυτή πάντως η αμοιβαία φιλία δεν στηρίζεται ούτε στους δεσμούς του αίματος ή του γάμου, ούτε στην προσωπική εξάρτηση. Ανταποκρίνεται σε μια λειτουργική συγγένεια. Οι δύο θεϊκές δυνάμεις, παρούσες στους ίδιους χώρους, αναπτύσσουν εκεί, η μια πλάι στην άλλη, συμπληρωματικές δραστηριότητες. Δεν είναι ούτε συγγενείς, ούτε σύζυγοι, ούτε εραστές, ούτε υποταγμένοι ο ένας στον άλλον. Θα μπορούσε κανείς να πει πως ο Ερμής και η Εστία είναι «γείτονες». Σχετίζονται, πράγματι, και οι δυο τους, με τον γήινο χώρο, με την διαμονή μιας μόνιμης, μη νομαδικής ανθρωπότητας. «Και οι δυο σας -εξηγεί ο ύμνος- έχετε κατοικία σας τα σπίτια τα ωραία των ανθρώπων που ζουν στην Γή και στην καρδιά σας ο ένας για τον άλλο φιλία νιώθει» και συνεχίζει λίγο παρακάτω: «Πάντως, τα διάφορα γνωρίσματα που συνθέτουν την φυσιογνωμία του Θεού φαίνονται να ταξινομούνται καλύτερα όταν δει κανείς τον Θεό στις σχέσεις του με την Εστία. Για την θρησκευτική συνείδηση των Ελλήνων, οι δύο θεότητες συγκροτούν ένα ζεύγος, γιατί τοποθετούνται στο ίδιο επίπεδο, η δράση τους αναφέρεται στην ίδια περιοχή του πραγματικού, αναλαμβάνουν συναφείς λειτουργίες. Τώρα, σχετικά με την Εστία, δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία: η σημασία της είναι ξεκάθαρη, ο ρόλος της αυστηρά καθορισμένος. Επειδή της έλαχε να θρονιάζεται, για πάντα ακίνητη, στο κέντρο του οικιακού χώρου, η Εστία προϋποθέτει, σαν αλληλένδετο κι αντίθετο σ’ αυτή πρόσωπο, τον γοργοκίνητο Θεό που βασιλεύει στον χώρο του ταξιδιώτη. Στην Εστία ανήκει το μέσα, το κλειστό, το σταθερό, η αναδίπλωση της ανθρώπινης ομάδας στον εαυτό της. Στον Ερμή ανήκει το έξω, το άνοιγμα, η κινητικότητα, η επαφή με τον άλλον. Μπορούμε να πούμε ότι το ζεύγος Ερμής - Εστία εκφράζει, στην πολικότητά του, την ένταση που παρατηρείται στην αρχαϊκή παράσταση του χώρου: ο χώρος απαιτεί ένα κέντρο, ένα προνομιακό σταθερό σημείο, από όπου μπορεί κανείς να προσανατολίσει και να καθορίσει κατευθύνσεις, που όλες τους διαφέρουν ποιοτικά. Αλλά ο χώρος παρουσιάζεται συνάμα σαν τόπος της κίνησης, πράγμα που προϋποθέτει μια δυνατότητα μετάθεσης και περάσματος από ένα οποιοδήποτε σημείο σ’ ένα άλλο». Η Εστία «κεντροθετεί» τον χώρο και ο Ερμής τον «κινητοποιεί» γιατί προστατεύουν ακριβώς, σαν θεϊκές δυνάμεις, ένα σύνολο δραστηριοτήτων, που αφορούν την διαρρύθμιση του εδάφους και την οργάνωση του χώρου, αλλά που ξεπερνούν σε μεγάλο βαθμό αυτό που εμείς σήμερα ονομάζουμε χώρο και κίνηση. Στις αρχέγονες κατοικίες της Ελλάδος η Εστία δεν χρησίμευε μόνο για τις καθημερινές ανάγκες του βίου αλλά ήταν κυρίως ο βωμός που θυσίαζαν στους Εφεστίους Θεούς, συνεπώς ήταν ιερή και ως εστία των δημοσίων θυσιών. Κατείχε την ίδια θέση με την φωτιά πάνω στο βωμό, ο οποίος βρισκόταν στο κέντρο της οικίας, της οποίας ο όροφος ήταν ανοικτός προς τον ουρανό για να εξέρχεται ο καπνός. Όταν η λατρεία της Εστίας έγινε οικιακή, το Ιερό Κέντρο όπου γύρω του συναθροιζόταν η οικογένεια έγινε η διαμονή της Εστίας, που είχε την έδρα της στο μέσον της οικίας. Αυτή είναι η πρώτη των Θεοτήτων της οικογένειας που δίδαξε στους ανθρώπους την οικοδόμηση της κατοικίας και εκείνη που τους παρείχε όλα τα αγαθά του οικιακού βίου. Η κυκλική εστία, που είναι στερεωμένη στο έδαφος μοιάζει με τον ομφαλό που ριζώνει την οικία στο έδαφος και έχει αξία κέντρου. Ο Vernant λέει: «είναι σύμβολο κι εχέγγυο στερεότητας, σταθερότητας και μονιμότητας». Στον Φαίδρο ο Πλάτων μάς παρουσιάζει την κοσμική πομπή των δώδεκα Θεών: δέκα θεότητες πορεύονται ακολουθώντας τον Δία που τις οδηγεί μέσα από τα πλάτη του Ουρανού. Μόνο η Εστία παραμένει ακίνητη στο σπίτι, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει την θέση της. Την Θεά όντας σταθερό σημείο, κέντρο απ’ όπου ξεκινώντας ο ανθρώπινος χώρος προσανατολίζεται κι οργανώνεται, θα την ταυτίσουν οι ποιητές και οι φιλόσοφοι με τη Γή, την ακίνητη στο κέντρο του κόσμου. «Οι σοφοί -γράφει ο Ευριπίδης- ονομάζουν Εστία την Γαία - Μητέρα, γιατί εδρεύει ακίνητη στο κέντρο του Αιθέρος». Η Εστία, σε ορισμένες παραστάσεις της απεικονίζεται καθισμένη πάνω σ’ έναν ομφαλό και όχι στον οικιακό της βωμό. Ο ομφαλός των Δελφών θεωρείτο έδρα της Εστίας. Στους ιστορικούς χρόνους, θα ονομάσουν Ομφαλό της Πόλης, τον βωμό της Κοινής Εστίας, εκείνον που είχε ιδρυθεί στο κέντρο της πόλης. Ο ομηρικός ύμνος αναφερόμενος στην Εστία λέει ότι «δίχως εσένα δεν θα είχαν οι θνητοί γιορτές αν πρώτα δεν πρόσφεραν σπονδή με κρασί γλυκό σαν μέλι στην πρώτη και στερνή Θεά Εστία». Η Θεά έχει την τιμητική θέση στο τραπέζι όπου το γεύμα άρχιζε και τελείωνε με επίκληση σ’ αυτήν. Ο τρόπος αυτός αποτελεί έναν κύκλο κλειστό μέσα στο χρόνο, όπως ο οίκος σχηματίζει έναν κύκλο κλειστό μέσα στο χώρο. Επίσης ο Κορνούτος στην Ελληνική Θεολογία αναφέρει πως η Εστία είναι και πρώτη και έσχατη, από αυτήν αρχίζει κανείς και με αυτήν τελειώνει. Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν πως θυσίαζαν κυρίως χοίρους στην Θεά. Τα φαγητά που ψήνονται στον βωμό της οικιακής εστίας πραγματώνουν μια θρησκευτική αλληλεγγύη ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες. Ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί πως ο Επιμενίδης ονόμαζε τα μέλη του οίκου «ομοκάπους» αυτούς που τρώνε στο ίδιο τραπέζι ή ομοκάπνους, αυτούς που αναπνέουν τον ίδιο καπνό. Η εστία, το γεύμα λειτουργούν ως άνοιγμα του οικιακού κύκλου σε κάποιον που δεν ανήκει στην οικογένεια εντάσσοντάς τον στην οικογενειακή κοινότητα. Δίπλα στην εστία έβαζαν να κάτσει ο ικέτης που εξόριστος από την πόλη του αναζητούσε να ενταχθεί σε νέα ομάδα. Ο ξένος οδηγείτο στην εστία γιατί δεν μπορούσε να υπάρξει επαφή ή σχέση με κάποιον που δεν θα είχε ενταχθεί πρώτα στον οικιακό χώρο. Ο Πίνδαρος αναφέρει πως πάντοτε στα γεμάτα τραπέζια των Πρυτανείων, όπου βασιλεύει η Εστία, τηρείται η δικαιοσύνη του Ξένιου Διός. Με την ανταλλαγή των αγαθών και την κυκλοφορία των προσώπων, γυναικών, κηρύκων, πρεσβευτών, φιλοξενουμένων και συνδαιτυμόνων δημιουργείται ένας σύνδεσμος ανάμεσα στις οικιακές ομάδες. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο στην Χαιρώνεια της Βοιωτίας, ο άρχοντας της πόλης θυσίαζε κάθε χρόνο πάνω στην κοινή εστία και πως το παράδειγμά του μιμούντο και οι πολίτες στους οίκους τους. Με αυτόν τον τρόπο ήθελαν να απομακρύνουν από τον τόπο τους την πείνα. Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Άλκηστις», παρουσιάζει την ηρωίδα που είναι έτοιμη να πεθάνει στη θέση του συζύγου της Αδμήτου, να απευθύνει την τελευταία της προσευχή στην Εστία ζητώντας της να επαγρυπνεί για τα παιδιά της που θα έμεναν χωρίς την μητέρα τους, να δώσει στην κόρη της σύζυγο αντάξιό της, μια εκλεκτή σύντροφο στον γιο της και να χαρίσει σ’ όλους ζωή μακρά και ευτυχισμένη. Επίσης, ο Θουκυδίδης αφηγείται τον ερχομό του Θεμιστοκλή στο ανάκτορο του Αδμήτου, του βασιλιά των Μολοσσών. Ο Άδμητος απουσίαζε και η γυναίκα του συμβούλεψε τον εξόριστο να καθίσει κοντά στην εστία βάζοντάς του στην αγκαλιά ένα από τα παιδιά της. Ο Θουκυδίδης αναφέρει: «όχι μονάχα επειδή η εστία αποτελεί το κέντρο της οικογένειας, αλλά κι επειδή έχει αυτόν τον προστατευτικό χαρακτήρα και είναι αφιερωμένη στους Θεούς, έχοντας τη μορφή του βωμού και η φλόγα της είναι ίδια με τη φλόγα των θυσιών». Στην Ελλάδα, η πόλη παρίστανε την εικόνα μεγάλης οικογένειας και κάθε μια είχε την κοινή της εστία, στην οποία διατηρείτο Άσβεστο Πυρ, προς τιμήν της Εστίας, ως θρησκευτικό κέντρο του δημοσίου βίου. Μαζί με την πολιτική εξέλιξη, εξελίχθηκε και η λατρεία της Εστίας. Το λειτούργημα της προσφοράς των θυσιών στην Εστία περιήλθε σε πολιτικά πρόσωπα που πλέον εκλέγονταν ή κληρώνονταν για να εκτελέσουν τα ενιαύσια ιερατικά τους καθήκοντα. Το δημόσιο κτίριο που σε πολλές ελληνικές πόλεις στέγαζε την υπηρεσία για την συντήρηση της Ιερής Φωτιάς ονομαζόταν Πρυτανείο, το οποίο χρησίμευε και για πολλούς άλλους σκοπούς. Αυτό το οικοδόμημα είχε κυκλικό σχήμα και είχε στο κέντρο του βωμό της Εστίας που έκαιγε συνεχώς το πυρ της πόλεως. Εκεί υποδέχονταν τους πρεσβευτές και τους διακεκριμένους ξένους, μερικές φορές γίνονταν οι συνεδριάσεις των δικαστηρίων. Θεωρείτο μεγάλη τιμή για έναν πολίτη να τρέφεται στο Πρυτανείο με έξοδα του κράτους. Όταν οι πολίτες έφευγαν από την πόλη τους με σκοπό να ιδρύσουν αποικία σε κατάλληλο μέρος έπαιρναν πάντα μαζί τους φωτιά από την κοινή εστία που προορίζετο για την νέα πόλη που θα ίδρυαν. Από τον στενό περίβολο της πόλεως η ιδέα αυτή επεκτάθηκε σ’ όλη την Γή, της οποίας οι Δελφοί θεωρούντο ο ομφαλός της, δηλαδή το κέντρο. Η παράδοση λέει πως δύο αετοί που αφέθηκαν από τον Δία εκ των δύο άκρων της Γής, από Ανατολή και Δύση συναντήθηκαν πετώντας στους Δελφούς. Στο Ιερό του Δελφικού Απόλλωνος υπήρχε βωμός της Εστίας, αντικείμενο ιδίου σεβασμού, μέσα από τον οποίο έβλεπαν την «κοινή εστία» της Ελλάδος και του κόσμου. Ο Γάλλος συγγραφέας Martin αναφέρει πως «Η Εστία των Δελφών υπολαμβάνεται κατέχουσα επί της κυκλικής και ομαλής επιφάνειας της Γής και υπό τον θόλο του ουρανού θέση όμοια της οικιακής εστίας, καλουμένης εξαιτίας τούτου μεσομφάλου, ως κατεχούσης το μέσον του ορόφου στις παλαιές οικίες της Ελλάδος. Μέσα στον ναό των Δελφών, δίπλα από την Ιερή Εστία, βρισκόταν ο λίθος ομφαλός, ο οποίος αναμφίβολα υποτίθεται πως έδειχνε το ακριβές σημείο του γήινου δίσκου». Αυτή η θρησκευτική ιδέα της Εστίας, εξερχόμενη από την κατοικία της οικογενείας, με τον τρόπο που επεκτάθηκε σ’ όλο τον κόσμο, απέκτησε κοσμογραφικό χαρακτήρα μεταβάλλοντας την αρχική φύση αυτής της θεότητας. Οι δοξασίες των Ελλήνων που εκφράζονται από τον Όμηρο και τον Ησίοδο δεν απέδιδαν στην Γή σχήμα σφαιρικό. Είκαζαν πως είχε σχήμα δίσκου, του οποίου η περιφέρεια περιβάλλεται από τον ποταμό Ωκεανό και αυτόν τον καλύπτει ο στερεός Ουράνιος Θόλος. Οι δοξασίες αυτές υπήρχαν και επί Πλουτάρχου. Έλεγαν τότε ότι η φιλόξενη τράπεζα, καλούμενη από άλλους Εστία, φαινόταν σαν «μίμημα Γής». Η φιλόξενη τράπεζα που αναφέρει ο Πλούταρχος ήταν η κυκλική τρίποδη τράπεζα που χρησιμοποιείτο αρχικά από τους Έλληνες, της οποίας ο δίσκος ήταν η ακριβής απομίμηση του γήινου δίσκου. Η ορισμένη θέση της Εστίας στους Δελφούς αποδεικνύει ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως στο πάχος του δίσκου υπάρχει κεντρικό πυρ. Η αιώνια αυτή εστία, αρχή κάθε γήινης ύπαρξης δεν είναι άλλη από την Εστία. Υπάρχουν εικασίες ότι η Θεά Εστία αντλούσε την καταγωγή της από την λατρεία της Θεάς Γαίας. Αυτό δείχνει το σχήμα των αφιερωμένων σε αυτήν οικοδομών. Στην Ελλάδα, τα Πρυτανεία που διατηρούσαν μέσα το πυρ της Εστίας ήταν κυκλικές οικοδομές. Στην Ρώμη, ο αρχαίος ναός της Vesta ήταν επίσης κυκλικός περίβολος που είχε στο κέντρο τον βωμό που έκαιγε το Ιερό Πυρ, περιβαλλόμενος από κίονες που υποβαστούσαν τον θόλο. Εικόνα της κυκλικής και ομαλής Γής που έχει το Ιερό Πυρ της Εστίας στο μέσον της επιφάνειάς της και τον Ουράνιο Θόλο από πάνω. Αυτή η ταυτότητα της Εστίας δεν είναι όψιμη εφεύρεση της κοσμολογικής φιλοσοφίας των Ελλήνων, αλλά διατυπώθηκε από τον 5ο αιώνα π.χ. Ο Ευριπίδης αναφέρει «κ’ Γαία μήτερ, Εστίαν δε σ’ οι σοφοί βροτών καλούσιν ημένην εν αιθέρι» δηλαδή «οι σοφοί ονομάζουν Εστία την Γαία - Μητέρα, γιατί εδρεύει ακίνητη στο κέντρο του αιθέρα». Οι σοφοί στους οποίους αναφέρεται ο ποιητής είναι αναμφίβολα οι Ορφικοί, που αναπαριστούν συχνά αυτές τις ιδέες. Αν και δεν ήταν οι ιδρυτές αυτής της δοξασίας παρόλα αυτά συνέτειναν ως προς τη διάδοσή της. Οι ύμνοι διαφυλάσσοντας πιστά την παράδοση αυτών των ιδεών, περιγράφουν την Εστία, θυγατέρα του ισχυρού Κρόνου να διαμένει στην κεντρική κατοικία του αέναου πυρός, κατοικία των μακάρων Θεών και κραταιό στήριγμα των θνητών. Αλλά κατά τους Ορφικούς και τους Πυθαγορείους, οι οποίοι έχουν πολλές σχέσεις μεταξύ τους, η σημασία της Εστίας διευρύνεται. Δεν είναι μόνον η Γή που κατέχει στο κέντρο της το Πυρ. Πηγή της ζωής είναι η Γή θεωρούμενη σε αυτή τη θέση, η οποία βρίσκεται μέσα στον κόλπο του Σύμπαντος. Ο θρόνος της Εστίας είναι η «κεντρική έδρα του κόσμου», η δε έδρα αυτή είναι ακίνητη, ενώ τα άλλα ουράνια σώματα εκτελούν τις περιστροφές τους. Αυτός ο χαρακτήρας της Εστίας επεξηγεί εν μέρει, τον σχετικό μύθο της παρθενίας της. Εάν η Εστία είναι Θεά παρθένος δεν είναι απλά και μόνο επειδή το πυρ είναι το κατ’ εξοχήν καθαρό στοιχείο, είναι διότι η Γή εξαιτίας της σταθερότητάς της δεν έχει σχέση προς τα κινητά στοιχεία του Ουρανού. Ο Απόλλων, ο Ήλιος που όλη μέρα την θαυμάζει ερωτικά, δεν είναι ποτέ δυνατόν να την φτάσει διότι βυθίζεται στον Ωκεανό. Έτσι και ο Ποσειδών που αγαπά την Εστία, η οποία διαβρέχεται από τα κύματά του, μόλις που αγγίζει το θείο σώμα της. Είναι δε απαγορευμένο να εισδύσει στον κόλπο της Γής, μέχρι την πηγή του πυρός όπου διαμένει η Θεά. Οι Στωϊκοί εξέφρασαν παραπλήσια με αυτή ιδέα, λέγοντας ότι η Εστία είναι παρθένος διότι η ακινησία δεν είναι ποτέ δυνατόν να γεννήσει. Αντίθετα οι Πυθαγόρειοι όπως ο Φιλόλαος δεν συμφωνούν με την γενική παράδοση, όταν μέσω του «Εστία Κόσμου» δεν εννοούν αυτήν την ίδια τη Γή, στην οποία απέδιδαν κίνηση αλλά σαν ένα σωρό πυρός, ακίνητο στο κέντρο του Σύμπαντος. Αυτές οι σχέσεις των ιδεών εξηγούν πως η Εστία αναμείχθηκε με τις άλλες θεότητες της Γής, την Γαία, την Δήμητρα και την Κυβέλη. Παριστώντας την ενίοτε ως Κυβέλη, γυναίκα που κρατούσαν τα χέρια της τύμπανο, εικόνα του κυκλικού σχήματος της γήινης σφαίρας. Ως Δήμητρα ήταν η αθάνατη πηγή του βίου, η οποία αναπτύσσεται πάνω στην επιφάνεια της Γής. Η ταύτιση της Εστίας με την Μητέρα των Θεών είναι ίσως από τις αιτίες που θεωρήθηκε ως η αρχαιότερη και πλέον σεβαστή από τις θεότητες. Ο Vernant αναφέρει: «η παρθένα όμως Θεά, για ν’ αναλάβει την λειτουργία της μονιμότητας μέσα στον χρόνο, πρέπει να εμφανίζεται επίσης ως μητέρα». Σχετικά με αυτό και όπως αναφέρθηκε παραπάνω Ευριπίδης, ταυτίζοντας την Γή με την Εστία, χρησιμοποιεί ακριβώς την έκφραση Γαία - Μήτηρ. Η Εστία αντιπροσωπεύει λοιπόν, την πατρική γενιά και την γυναίκα ως παρθένα, και την γυναίκα ως τεκνοποιητική δύναμη και «δεξαμενή» ζωής. Εν γένει, η Εστία υποδηλώνει αλληλοδιαδοχικά και μέσω σειράς ιδεών, τον κύκλο που ευρύνεται αδιαλείπτως, την εστία που βρίσκεται στο κέντρο του βωμού, την εστία στο μέσον της πόλεως, της Ελλάδος, το κεντρικό πυρ της Γής και τέλος την Γή, στερεά και ακίνητη εστία του Σύμπαντος. Διακρίνεται από τις άλλες θεότητες της φωτιάς μέσω των κοσμογραφικών ιδεών που προσαρμόζονται στο όνομα αυτής και μέσω της ηθικής ιδέας της στασιμότητας και αγιότητας του οικογενειακού βίου, του οποίου είναι το σύμβολο. Η τελετουργία των «Αμφιδρομίων» που γίνονταν κατά την 5η ή 10η ημέρα από την γέννηση ενός παιδιού και συμπίπτει με την ονοματοδοσία του, πραγματοποιείται για την αναγνώριση του νεογέννητου από τον πατέρα και σκοπό έχει να εντάξει το παιδί στον χώρο του Οίκου, να το συνδέσει με την Εστία. Το τυπικό της τελετής περιλαμβάνει την περιφορά του βρέφους από τον πατέρα του, γύρω από την Εστία. » Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, οι νόμοι του Σπαρτιατικού πολιτεύματος δεν επέτρεπαν την τέλεση των «Αμφιδρομίων» με τον παραδοσιακό τρόπο γιατί το νεογέννητο δεν συνδεόταν με την πατρική εστία αλλά εντάσσετο στην πολιτική κοινότητα των Ομοίων. Η Εστία αρχικά και για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είχε άγαλμα. Οι λατρευτές αρκούντο να θυσιάζουν σ’ αυτήν πάνω στον βωμό, που έκαιγε το Ιερό Πυρ της Θεάς, όπως και στο Ιερό αυτής στην Ερμιόνη. Η Ιερά Εστία θεωρείτο ως φυσικό άγαλμα της Θεάς. Οι αρχαίοι αναφέρουν πως υπήρχε άγαλμα της Εστίας στο Πρυτανείο των Αθηνών, επίσης στην Ολυμπία το οποίο αποδίδεται στον Γλαύκο τον Αργείο. Άγαλμα αξιόλογης τεχνοτροπίας υπήρχε στην Πάρο αφιερωμένο από τον Τιβέριο, στον ναό της Ομονοίας καθώς και στην Ρώμη φιλοτεχνημένο από τον Σκόπα. Η Θεά ήταν καθιστή, όπως αρμόζει στον αξιοπρεπή και σταθερό χαρακτήρα της και γύρω από το άγαλμα υπήρχαν δύο λυχνοστάτες που υποβαστούσαν τις λαμπάδες, οι οποίες υποδήλωναν την πύρινη φύση της. Η Εστία καθισμένη σε θρόνο ή όρθια είναι πάντοτε σε κατάσταση πλήρους ακινησίας, η οποία ανταποκρίνεται στην ιδέα που είχαν για την θεότητα αυτή. Το καλύτερο από τα αγάλματα της Θεάς που έχει διασωθεί μέχρι της μέρες μας είναι η Vesta του μεγάρου Ιουστινιάνη, το οποίο πιθανόν να είναι ελληνικής καταγωγής. Η απλή περιβολή που την καλύπτει ολόκληρη, η ακαμψία του υφάσματος του χιτώνα της, το πέπλο που έπεφτε στους ώμους, η επιμελημένη κόμη της και η αυστηρή όψη, πάντα συντελούν στην απεικόνιση θρησκευτικής σοβαρότητας. Ο αριστερός βραχίονας δείχνοντας προς τον ουρανό, από όπου ήρθε το Ιερό Πυρ τής Εστίας, δίνει μόνο φαινομενική κίνηση στην ήρεμη αυτή παράσταση. Ιερό της χρώμα είναι το λευκό και σύμβολα της η οικιακή φωτιά, ο πέπλος και ο φλεγόμενος κύκλος που συμβολίζει τη συνείδηση του Εαυτού, την αιωνιότητα, την πληρότητα και την ενοποίηση του πολλαπλού, που οι Γνωστικοί αργότερα, απεικόνισαν ως «ουροβόρο όφι».


ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ ;
Λίγο ως πολύ μας είναι γνωστοί οι Έλληνες Θεοί, οι Θεοί των προγόνων μας .
Ωστόσο οι περισσότεροι από εμάς σήμερα δεν τους θεωρούμε ως αληθινούς Θεούς. Τους βλέπουμε μάλλον ως ήρωες γοητευτικών, γοητευτικότατων ιστοριών - των μύθων - παρά ως πρόσωπα
υπερβατικά, σεβάσμια και αξιολάτρευτα...
Κι αυτό μας συμβαίνει επειδή έχουμε μάθει, έχουμε διδαχθεί, έχουμε κατηχηθεί, να θεωρούμε τους Έλληνες Θεούς ως πλάσματα της φαντασίας των προγόνων μας - των αφελών, αφελέστατων προγόνων μας, διότι έτσι μας τους παρουσιάζουν ,οι οποίοι ενώ επινόησαν τις τέχνες και τα γράμματα - την γλυπτική, τη ζωγραφική, την αγγειοπλαστική, την ορχηστική, την αρχιτεκτονική, τη ναυτιλία, τη ναυπηγική, την ιατρική, τη γεωργία, τα μαθηματικά, την αστρονομία, τη γυμναστική, το θέατρο, τη μεταλλουργία, την ποίηση, τον γραπτό λόγο, τη δικαιοσύνη, την έννοια της ελευθερίας και της δημοκρατίας, την φυσική, τη μηχανική, την αυτοματοποιητική, τα μαθηματικά, τη φιλοσοφία, την ατομική θεωρία και τόσα άλλα πράγματα ωφέλιμα για τον βίο του ανθρώπου ή με δυο λόγια όλα όσα συνιστούν την έννοια πολιτισμός - εντούτοις απέτυχαν οι καημένοι - έτσι μας έμαθαν.. να συλλάβουν την... "τέλεια θρησκεία" και λάτρευαν - οι άξεστοι, όπως μας τους είπαν - τα... είδωλα!
Στη συνέχεια το κεφαλαιώδες τούτο "ελάττωμα" των προγόνων μας φρόντισαν - πριν από εμάς για μας - να το "διορθώσουν" κάποιοι κύριοι, ξένοι σ' αυτό τον τόπο, αμφίβολης πνευματικής καλλιέργειας και συχνά ευτελέστατης ηθικής υποστάθμης αλλά εμπνευσμένοι από μια αχαλίνωτη μισαλλοδοξία.
Η μέθοδός τους υπήρξε απλή: Κατάγγειλαν όλο τον αρχαίο πολιτισμό ως κατασκεύασμα του Σατανά (τους), απέρριψαν μετά βδελυγμίας το σύνολο της πολιτισμικής προσφοράς των προγόνων μας, έσπασαν όλα τα αγάλματα, διαστρέβλωσαν την ζωγραφική θέτοντας την στην υπηρεσία της ασχήμιας, διατήρησαν μόνον τη χρηστική όψη της αγγειοπλαστικής, απαγόρευσαν την ορχηστική, παραμόρφωσαν την αρχιτεκτονική, υποβάθμισαν τη ναυτιλία και τη ναυπηγική, εξευτέλισαν την ιατρική, εγκατέλειψαν τη γεωργία, καταράστηκαν τα μαθηματικά και την αστρονομία, απαγόρευσαν το θέατρο και τη γυμναστική, περιόρισαν στο ελάχιστο τη μεταλλουργία, εξανάγκασαν την ποίηση και στην μουσική να υπηρετήσουν αποκλειστικά την ένρινη κακοφωνία, έθεσαν τον γραπτό λόγο στην διάθεση της ανεξάντλητης βλακείας, επιβάλανε στη θέση της δικαιοσύνης την αυθαιρεσία, κατάργησαν κάθε έννοια ελευθερίας και δημοκρατίας, απαγόρευσαν τη φυσική, κράτησαν από τη μηχανική και την αυτοματοποιητική μόνον όσα εξυπηρετούσαν τον αυτοκρατορικό εντυπωσιασμό, απαγόρευσαν δια ποινής θανάτου κάθε ενασχόληση με τη φιλοσοφία, ούτε καν υποψιάστηκαν ποτέ την αξία της ατομικής θεωρίας, δεν άφησαν αρχαίο ναό αγκρέμιστο και στη θέση τους ύψωσαν μετά δόξης και τιμής το... ελλείπον παιγνιόχαρτο από την τράπουλα των προγόνων μας: την "τέλεια" θρησκεία.
Όλα αυτά, όπως μας λένε, τα έκαναν προς χάριν της υπερβολικής αγάπης τους για μας. Αυτοδιορίστηκαν "ποιμένες" και μας χάρισαν τον - όχι και τόσο κολακευτικό - προσδιορισμό του "ποιμνίου". Εξαιτίας δηλαδή της αγάπης τους για μας, αποφάσισαν εμείς να βόσκουμε κι αυτοί να μας βόσκουν. Κι ούτε λόγος να γίνεται για την απλή αλήθεια που λέει ότι ποτέ κανένα ποίμνιο, ποτέ κανένα κοπάδι, δεν εκτρέφεται προς όφελος δικό του, αλλά πάντοτε προς όφελος του τσοπάνη!..
Ήρθαν λοιπόν οι τσοπαναραίοι, κι αφού γκρέμισαν όλο τον αρχαίο πολιτισμό - τη δική μας αρχαία κληρονομιά - μας επέβαλαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, την "τέλεια" θρησκεία τους.
Εδώ δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με δαύτη. Εδώ θα ασχοληθούμε εν συντομία με εκείνη την άλλη, την "ατελή" - όπως την χαρακτήρισαν - θρησκεία των προγόνων μας και θα εξετάσουμε συνοπτικά τις... ατέλειές της, παρόλο που οφείλουμε εξαρχής να της αναγνωρίσουμε ότι αποτελούσε τον άριστο συνδετικό κρίκο όλων εκείνων των λαμπρών εκφράσεων του αρχαίου πολιτισμού, εφόσον πίσω από κάθε καλή τέχνη κρυβόταν και μια Μούσα, πίσω από κάθε τεχνική ο Ήφαιστος, πίσω από κάθε είδος καλλιέργειας της γης η Δήμητρα, πίσω από κάθε σχολή φιλοσοφίας η Αθηνά, πίσω από κάθε νομοθεσία η Θέμις, πίσω από κάθε θεραπευτική μέθοδο ο Ασκληπιός, πίσω από κάθε θεατρική παράσταση ο Διόνυσος, πίσω από κάθε εμπορική δραστηριότητα ο Ερμής κ.ο.κ.
Ποιες ήταν λοιπόν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των προγόνων μας; Μας έχουν μάθει να λέμε και να νομίζουμε ότι "οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στους Δώδεκα Ολύμπιους και σε άλλους αναρίθμητους Θεούς και Θεές".
Αυτό είναι ψέμα. Το ρήμα "πιστεύω" απουσιάζει παντελώς από την ορολογία των αρχαίων ελληνικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Ο όρος "πίστη" παραπέμπει στην τυφλή αποδοχή ενός αυταρχικού Και ανεξέλεγκτου δόγματος ενώ το επίθετο "πιστός" χαρακτηρίζει μόνον τον δούλο. Οι πρόγονοι μας όμως ήσαν άνθρωποι ελεύθεροι. Δεν "πίστευαν" στις Θεές και τους Θεούς. Απλά τους λάτρευαν. Και η έννοια της λατρείας μας οδηγεί κατευθείαν σε εκείνην του έρωτα.
Διότι μόνον ο ερωτευμένος λατρεύει. Μόνον ο ερωτευμένος
έλκεται από το κάλλος του υποκειμένου των συναισθημάτων του και το λατρεύει, όπως ακριβώς έλκεται η ψυχή από την ευωδιά και την ωραιότητα του σχήματος και των χρωμάτων του άνθους.
Δεν "πίστευαν" λοιπόν οι πρόγονοί μας στις Θεές και τους Θεούς. Αντίθετα τους λάτρευαν διότι ήσαν ερωτευμένοι μαζί τους. Ήσαν ερωτευμένοι με την απαράμιλλη ομορφιά του ελληνικού τοπίου. Ερωτευμένοι με το χάραγμα, ερωτευμένοι με το δειλινό, ερωτευμένοι με τον γαλάζιο ουρανό, ερωτευμένοι με τα μεγαλόπρεπα βουνά, ερωτευμένοι με την πολύτροπη θάλασσα, ερωτευμένοι με τον χρυσαφένιο ζωοδότη Ήλιο, ερωτευμένοι με τη αργυρόμορφη αινιγματική Σελήνη, ερωτευμένοι με τη γονιμοποιό βροχή, ερωτευμένοι με τη νοτισμένη γη, που την καρπίζει η βροχή στα πλαίσια της θεσπέσιας συνουσίας της καταιγίδας.
Οι πρόγονοί μας γνώριζαν ότι κινητήριος δύναμη κάθε έκφρασης της Ζωής είναι η ερωτική έλξη και για τούτο λάτρευαν τον Θεό Έρωτα. Κι επειδή το πρώτο όπλο της ερωτικής έλξης είναι το Κάλλος, οι πρόγονοί μας λάτρευαν την ομορφιά. Οι πρόγονοί μας ήξεραν ότι το μέσο για την κατανόηση του Σύμπαντος Κόσμου είναι η ευφυΐα του νου. Κι επειδή το υπέρτατο κόσμημα του νου είναι η Γνώση, οι πρόγονοί μας λάτρευαν τη σοφία...
Τρεις λέξεις αρκούν για να περικλείσουν όλο τον πλούτο των λατρευτικών συναισθημάτων και όλη την ουσία των αρχαίων θρησκευτικών πεποιθήσεων: Φιλοπατρία, Φιλοκαλία, Φιλοσοφία.
Έρως προς την Πατρίδα, έρως προς το Κάλλος, έρως προς την Σοφία. Και οι ερωτευμένοι πρόγονοί μας με την Πατρίδα, το Κάλλος και τη Σοφία έπλασαν αναρίθμητους μύθους προκειμένου να προσφέρουν στις επόμενες γενιές - και σε μας εν τέλει με τρόπο ποιητικό άρα καλαίσθητο και διαχρονικό όλο το απόσταγμα αναρίθμητων αιώνων λαϊκής γνώσης και εμπειρίας.
Ιδού η αξία των μύθων. Και οι μύθοι βέβαια μας μιλούν για τις Θεές και τους Θεούς
Τι ήσαν λοιπόν οι Έλληνες Θεοί;
Μήπως πλάσματα της φαντασίας και των "ατελών" θρησκευτικών πεποιθήσεων των προγόνων μας ή μήπως κάτι άλλο πολύ πιο σημαντικό;
Μήπως υπέρτατες οντότητες που φώτισαν με τις διδασκαλίες τους, τους απολίτιστους προγόνους των προγόνων μας;
Ή μήπως ποιητικές εκφράσεις των φυσικών δυνάμεων οι οποίες συνιστούν, ορίζουν και διασφαλίζουν τη λειτουργία του! Σύμπαντος Κόσμου;
Οι Έλληνες Θεοί δεν ορίζονται εύκολα.
Περικλείουν έναν τόσον απροσμέτρητο πλούτο εννοιών, γνώσεων και συναισθημάτων, ώστε τόμοι ολόκληροι εμπεριστα­τωμένων διατριβών δεν θα αρκούσαν προκειμένου να τον κατα­γράψουν. Οι Έλληνες Θεοί είναι πολύμορφοι, πολυποίκιλοι, πολυεπίπεδοι.
Την μια στιγμή εμφανίζονται ως τρυφεροί σύντροφοι στα όνειρα των παιδιών, ικανοί να τους εμπνεύσουν, διαμέσου της γοητείας της μυθικής αφήγησης, ύψιστα ιδανικά, καθοριστικά για όλο τους τον βίο, την επόμενη παρουσιάζονται ως πρόθυμοι φίλοι και αρωγοί στην κάθε καθημερινή δυσχέρεια των ενηλίκων που τους επικαλούνται, κι έπειτα εμφανίζονται σε όσους το επιθυμούν, ως σοφότατοι και πάντα φιλικοί ιεροφάντες, ικανοί να αποκαλύψουν στους μύστες πλήθος ψηγμάτων αιώνιας κοσμικής σοφίας.
Οι Έλληνες Θεοί δεν βρίσκονται εκτός του Σύμπαντος Κόσμου ούτε κατασκεύασαν τον Κόσμο
Ο Κόσμος τούτος υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει από μόνος του. Οι Θεές και οι Θεοί απλά τον κατοικούν και τον φροντίζουν.
Είτε το θέλουμε είτε όχι, εφόσον θα υπάρχει η Ζωή, θα υπάρχουν και οι Έλληνες Θεοί.
Διότι οι Έλληνες Θεοί είναι ένα και το αυτό με τη Ζωή. Και είναι θέμα δικό μας κι όχι δικό τους, εάν θέλουμε να ευεργετηθούμε από την απόδοση τιμών προς τα πρόσωπά Τους.
Οι Θεοί είναι η ίδια φύση και ύπαρξη. Οι Θεοί είναι οι νόμοι που κυβερνούν και ελέγχουν τη φύση και την την ύπαρξη, το Σύμπαν - τον Κόσμος.
Είναι η τεράστια ενέργεια και δύναμη της φύσης που ορίζει και ελέγχει τα πάντα στο πλανήτη μας, στο ηλιακό σύστημα, το σύμπαν και όλα τα σύμπαντα που υπάρχουν (Τον Κόσμο). Σαν σύνολο,οι Θεοί μας αποτελούν τον μοναδικό θεό των Ελλήνων και της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας (τον Θεό της Θεάς Φύσης).
Η Θεοί μας είναι ένας πλήθος από αθάνατα κατανεμημένα όντα , που αντλούν ενέργεια από τον εαυτό τους και είναι αυτάρκεις δυνάμεις, (δεν είναι προσωπικότητες) , που παρεμποδίζουν την ‘’Ενότητα’’ αυτή που έχει γεννήσει τον ιδιο τον εαυτό της. Είναι οι πολυπληθείς εκφράσεις αυτής της Ενότητας που έχει δώσει ουσία και τάξη στον Κόσμο και που τον διατηρεί αλληλοσυνδεδεμένο και αρμονικό.
Οι Θεοί μας δεν είναι θνητά ανθρώπινα όντα, αλλά συνολικά αποτελούν (δυνάμεις) που είναι και αποτελούν τον ένα και μοναδικό και αληθινό Θεό [τον Θεό / της Θεάς φύσης].
Εάν φροντίζουμε, εάν ποτίζουμε, εάν σκαλίζουμε, εάν περιβάλλουμε με αγάπη ένα δέντρο, αυτό θα μας χαρίσει άφθονους καρπούς αλλά και την απόλαυση της ωραίας του όψης.
Εάν το εγκαταλείψουμε αυτό ενδεχομένως θα ξεραθεί αλλά οι σπόροι του θα παραμείνουν αιώνιοι, αναλλοίωτοι, αθάνατοι, έτοιμοι να βλαστήσουν μόλις προκύψουν οι κατάλληλες συνθήκες για να καλύψουν όλη τη Γη με δάση ολόκληρα υπέροχων δέντρων.
Έτσι είναι κι οι Θεοί μας.
Υπάρχουν από μόνοι τους, αιώνιοι, αθάνατοι, αέναοι. Σαν τον Σύμπαντα Κόσμο τον οποίο κατοικούμε και κατοικούν.
Εάν τους φροντίσουμε, θα μας φροντίσουν.
Εάν τους θεραπεύσουμε, θα μας θεραπεύσουν.
Εάν τους ερωτευτούμε, θα μας ερωτευτούν!..


 

No comments:

Post a Comment